Dresden

Tot voor kort was deze stad een puinhoop, Dresden. Letterlijker dan dat kun je het niet omschrijven. De barokke sprookjesstad werd door de geallieerden in de nacht van 13 op 14 februari 1945 gebombardeerd.  Niet alleen vele mensen lieten het leven, de stad verloor door het bombardement zijn stadshart en daarmee zijn ziel. In de DDR tijd werd veel van het puin opgeruimd, gebouwen werden gesloopt, en een aantal gebouwen, zoals het Zwinger en de Semperopera werden herbouwd. De Frauenkirche werd een ruine gelaten, als monument. Echter onder publieke druk werd ook die tussen 1994 en 2005 herbouwd. In 2004 werd de stad zelfs op UNESCO’s werelderfgoedlijst geplaatst. (Daar werd het in 2009 weer vanaf gehaald, vanwege de bouw van een brug, die het aanzicht van de stad voor eeuwig zal veranderen.)

Hoewel het stadshart blijk geeft van de grandeur die Dresden ooit moet hebben uitgestraald: de ziel is nog steeds niet terug in de stad gekropen. De historische gebouwen van het historische centrum zijn weer van tastbaar steen, maar ze zijn kil en museaal. Ze hebben nooit echt geleefd in hun huidige verschijning. Het leven van Dresden speelt zich elders af, niet in de Altstad, maar in de Neustadt, waar de mensen, de winkeltjes, de barretjes en het uitgaansleven zich bevinden. De altstadt is voor de toeristen, met dito toeristenshops: het is een levensecht openluchtmuseum. Het is de eeuwige vraag of de herbouw van zo’n facade-stad opweegt tegen de pijn die het verlies van de oude stad moet hebben veroorzaakt, of de nieuwe stad, de oude stad weer doet herleven en de gebeurtenissen doet vergeten. Mij persoonlijk zegden de kil moderne, in de communistische tijd ruim opgezette pleinen, met brede trambanen en ruimte voor verschillende vervoersstromen honderd keer meer over Dresden als stad. Die pleinen vertolkten pas echt de pijn van de ooit zo prachtige stad. Ze vormen als stille getuigen nog steeds de open wonden van de stad Dresden.

Dresden

Leave a Reply

*