Op dit moment zitten we te niksen in de Golden Tulip in Airport Amman. Het hotel heeft verschillende gezichten, zo trendy als de lobby doet overkomen, zo ouderwets voelt onze hotel kamer aan.

Omdat Marieke een beetje ziekjes is, schrijf ik (het vriendje van) dit stuk over het laatste gedeelte van onze kleine wereldreis. Schrijven is niet echt mijn sterkste kant dus het kan zijn dat er typfouten in voorkomen, gramaticale fouten en nog vele andere taalgebrekkigheden die jullie zelf mogen gaan ontdekken, succes!

In saaie chronologische volgorde is het volgende gebeurd sinds we van het eiland afkwamen;

Er was die ene boottocht waar het schommelschip van de Efteling een puntje aan kan zuigen, het ontbijt bleek ik achteraf voor niets te hebben genuttigd want na een uur had ik alles in de zee gedumpt.

Met dat gevoel reden we even later in ’s werelds langzaamste tuk-tuk naar het reisbureau om ons geld terug te krijgen van de niet gebruikte bungalow. We hadden al van te voren bedacht wat er nou mis was gegaan, want onze fout was het niet, dachten we. Het mannetje van de balie had gezegd dat er die ochtend van vertrek op hetzelfde tijdstip naast elkaar 2 boten waren met ieder een eigen bestemming, blijkbaar waren we toegelaten op de verkeerde boot. Het geld zouden we daarom ook niet meer terugkrijgen, maar door Marieke’s charme (lees: ik ga hier niet meer weg voordat ik mijn geld terugheb) hadden we al het geld terug gekregen. We weten alleen niet of die jongen daar nog werkt…

Diezelfde dag reden we naar de hoofdstad van Cambodja. Phnom Penh is een echte stad, maar dan wel een kleine, de meeste toeristen zijn er dan ook maar 1 of 2 dagen. De hoogtepunten zijn dan meestal; The killing fields, het S21 museum en de shooting range. Na alle oorlog musea in Vietnam en het feit dat ik al had verklapt aan Marieke dat je in de Killingfields eigenlijk op de restanten van neergeknuppelde mensen loopt, hadden we dat allemaal maar overgeslagen. In plaats daarvan waren we naar een echte Belgische patatzaak gegaan en ook nog naar een gedeelte van het koninklijk paleis maar dat was niet zo bijzonder (daar denkt Marieke anders over). De eigenaar van de patatzaak was echt een geweldig persoon, had zo uit een Asterixstripboek kunnen springen met zijn streepjestuinbroek, gigantische lijf en grote neus. De patatten waren ook van goede smaak en voor eventjes dachten we dat we weer in de buurt van thuis waren.

Het hotel waar we verbleven was hetzelfde als waar ik vorig jaar was geweest, en we hadden het al in Sihanoukville gereserveerd omdat we laat in de avond in Phnom Penh aan zouden komen en het nu hoogseizoen is Cambodja. Toen we die avond aankwamen werden we helaas geweigerd omdat ze vol zaten, gelukkig hadden ze wel een penthouse kamer over nadat we iets hadden gezegd over een reservering. Omdat onze reistijd schaars was geworden hadden we al na 1 volle dag en 2 nachten de bus genomen naar Siem Reap; Cambodja’s meest toeristische plek omdat het hele Angkor complex daar in de buurt is. Ook hier hadden we al een plek gereserveerd omdat het gloednieuw en goedkoop zou zijn met een ook nog eens een zwembad op het dak. En dat was ook allemaal zo: nog nooit ben ik zo lang zo koninklijk behandeld, de bedienden (Marieke vind de term personeel meer van toepassing) waren allemaal super aardig en vooral erg grappig en het eten in het hotel was echt heel goed (zeker voor die prijs). Dat was eigenlijk ook wel meteen het beste van Cambodja: super aardig Cambodjanen overal en overal goed eten.

Marieke vond natuurlijk Angkor erg mooi en beklom als een echte Lara Croft de ene tempel na de andere. Zelf voelde ik me haast als het bas-relief van Angkor Wat: in het het begin is het heel mooi en bouwt de spanning op omdat er een grote veldslag komt, vervolgens is de veldslag “gecensureerd” door latere generaties en het laatste gedeelte van het relief… volgens mij hadden de Khmer er vroeger ook geen zin meer in.

Maar ik was er een halfjaar geleden natuurlijk ook al geweest en dus voormij was de nieuwheid er wel vanaf.

De 3-daagse toegangskaart van Angkor hadden we helemaal opgebruikt, aan het einde waren we ook doodmoe en nog steeds had Marieke het gevoel dat ze niet alles had gezien. Maar dat was ook eigenlijk zo, want het is allemaal zo groot, voor alles heb je echt weken nodig. En sommige tempels waren ook gedeeltelijk afgesloten vanwege renovatie. En misschien kwam het ook doordat ik een paar keer had gezegd dat het vorig jaar voor de renovatie mooier was.

Na Angkor, het indrukwekkende landmijnen museum en onze ongelooflijke tijd in Siem Reap was het tijd om terug tegaan naar Bangkok.

Daar hadden we alleen maar een dagje geshopt in een winkelcentrum omdat er door de week geen weekendmarkt is. Vervolgens zijn we na een lange slaaploze vlucht, maar met veel films, aangekomen in onze 3e hotelkamer in het Golden Tulip Hotel op Airport Amman. Op kosten van Royal Jordanian vanwege het cancelen van onze vlucht naar Amsterdam. De eerste 2 kamers die we kregen toegewezen waren al vol (goedemorgen, excuses!), alleen wist de balie medewerker dat niet.

En dus ligt Marieke in bed om te bekomen van vervelende Bangkokkiaanse darmbacterieen en loop ik zo vaak als mogelijk naar de eetzaal om alles uit het gratis buffet te halen.

Een korte samenvatting van onze reis tot nu toe:

- Vietnam; leuk, de mensen zijn stugger, maar heel aardig, je moet  wel een motor hebben om wat van het landschap te kunnen zien en daar kom je eigenlijk ook wel voor.

- Cambodja; zoals de Lonely Planet zegt; de aardige mensen zijn zelf een attractie, hele aardige mensen, goed eten en alles gaat daar zo makkelijk.

- Bangkok; groot, westers en vooral veel etenslucht op straat.

NB. We zijn inmiddels twee dagen verder en J. heeft nog niet de moeite genomen om het bovenstaande online te zetten, dus doe ik het maar zelf met een kleine update. We zijn gister verkast naar downtown Amman, het oudste gedeelte van de stad – het zogenaamde Romeinse Philadelphia. Er zijn hier een prachtig amfitheater en citadel te bewonderen, en het drukke Arabische straatleven vol muziek, eetstalletjes, marktwaar en pratende mensen. Het is een door en door Arabisch gedeelte (het westen van de stad is moderner en wereldser), en zodoende ben ik met mijn blonde haar (dik ingepakt tegen de kou en met haar in een degelijke knot, nog stééds) een wandelende attractie om naar te kijken, en J. voelt zichzelf ineens een stuk Hollandser dan Israeli. Het antwoord op de vraag ‘Where are you from?’ moet hier namelijk zorgvuldig met ‘Holland’ beantwoord worden om een vriendelijk ‘Welcome to Jordan’ terug te krijgen, al is J. met zijn krullen en shabby reizigersvoorkomen het toonbeeld van een Israelier. Maar wordt je eenmaal verwelkomd, dan zijn de mensen hier erg hartelijk, vriendelijk en in voor een praatje en laten ze je met veel genoegen hapjes proeven, helpen ze je op weg of nodigen ze je uit om mee op pad te gaan. De stad is niet echt een historische, romantische stad, maar hij heeft zeker zijn charme. Helaas werkt mijn maag nog steeds niet echt mee en brengen we veel tijd in de hotelkamer door, ik in het bed. Jonathan is ook lekker verkouden, dus we hebben het winterweer beiden tegen ons. Maar klagen hoor ik hem niet: hij geniet van de rust en het eten hier op elke straathoek (‘Ik vind het helemaal niet erg dat je ziek bent’ ‘Ahum, dank je, ik wel’): hij hoeft de deur maar uit te lopen en binnen drie stappen vind je een vers bakkertje, kebabzaken, fruitstalletjes, coffeeshops met verse koffie en muntthee, verse noten enzovoort enzovoort. Hij onderwerpt zich daaraan gewillig, ik moet al dat eten noodgedwongen aan me voorbij laten gaan. Ik hoop dat we vandaag eraan toekomen om wat meer van de westelijke stad te zien, en misschien ook de citadel. Als ik me beter voel reizen we door naar Israel om Jonathan’s opa op te zoeken. Ook dat wordt nog een hele toer, want de meningen zijn verdeeld over waarvandaan de bussen naar de grens vertrekken en of ze rechtstreeks gaan of met overstap, dus ik ben benieuwd. Hemelsbreed is het hiervandaan maar 50 km naar Jeruzalem, dus lang hoeven we niet te reizen. We zien wel!

Exit Vietnam, enter Cambodja

Stel je zelf eens voor: een eiland in de eindeloos diepblauwe oceaan met stranden van zand zo fijn en wit als poedersuiker, daarachter ondoordringbare jungle en een haventje met twee houten pieren, strand als weg langs de kust, een handvol houten huisjes, enkele restaurantjes en guesthouses. Geen asfalt - alleen maar paden, warm zeewater om in te zwemmen, op elk Cambodjaans gezicht een brede glimlach. Geen internet, geen stroom. Een soort Taka Toeka Land zonder piraten. Lost zonder mysterieuze gebeurtenissen. Tortuga zonder wilde kroegen. Zo ongeveer was het de afgelopen dagen op Koh Rong, Monkey Island, een van de eilandjes voor de kust van Cambodja. Zo ongerept heb ik het nog nooit meegemaakt en zoveel mogelijk genieten we ervan, want komen we hier ooit nog terug, dan zal de wereld het eiland ook hebben ontdekt en onherkenbaar hebben veranderd. Niet ten goede waarschijnlijk.

Sinds 3 januari zijn we de grens naar Cambodja overgegaan en dat was meteen een wereld van verschil met Vietnam. De Mekong als drukbevolkte en evenzo volbebouwde delta verruilden we aan de grens voor het weidse en open landschap van een armer en dunner bevolkter Cambodja. Eindeloos verre akkers met rijst, landbouwgrond, houten stilthouses en buffels. Ook weer wat heuvels. Ademloos prachtig tegen de ondergaande zon. En dan de Cambodjanen: altijd vriendelijk en nieuwsgierig, met een brede lach op het gezicht. Onze eerste stop was Kampot, een middelgrote stad aan een koele rivier. Vanuit daar huurden we een brommer om terug te rijden naar Kep, een voormalige Franse badplaats uit de jaren zestig waar sinds de huishoudingen van de Kmer Rouge de grote villa’s leegstaan die als spookachtige figuren in het landschap de geschiedenis zwijgzaam belichamen. Sommige Cambodjanen hebben de villa’s voor hun vee als koeienstal in gebruik genomen, of wonen in wat er van over is met hun schamel bezit. Handige projectontwikkelaars hebben leegstaand niemandsland opgekocht om er luxueuze hotels op te bouwen, andere wachten nog op geinteresseerde kopers. In beide gevallen laat het ons met een wat ongemakkelijk gevoel zitten, want de geschiedenis is hier nogal beladen. Kun je dat als bewoner van een nieuwe vakantievilla of als toerist op een luxe strandbedje naast je neerleggen? De andere kant op vanuit Kampot bezoeken we Bokor Hill, een ander Frans bergstation uit koloniale tijden. Een koloniaal hotel, een kerkje en de ruines van enkele huizen en ‘auberge’s’ herinneren er nog aan. Toen de Fransen Indochina moesten verlaten, na enkele jaren gebruik door de Koning van Cambodja, werden de gebouwen al snel weer bezet door de Kmer Rouge, die de plek gebruikten als militaire uitvalsbasis. Er werd veel gevochten, maar echt desastreus was het gebruik ervan door de Vietnamezen. Na vertrek hebben ze geen moeite gedaan om de kostbare interieurs heel te laten. Sindsdien is Bokor Hill een van Azie’s bekendste spooksteden, door de hoogte vaak omgeven door spannende flarden mist, en trekt het vele nieuwsgierige bezoekers, die langs de verlaten gebouwen dwalen. Maar uiteraard ook hier heeft een handige handelaar met veel geld het gebied opgekocht. Bezoekers rijden de berg inmiddels op over een brede asfaltweg, het koloniale Franse hotel wordt gerestaureerd als museum en geflankeerd door een gigantisch betonnen driesterren hotel en casino. Het vijfsterrrenhotel is in aanbouw en de kabelbaan volgt daarna. De magie van Bokor is vervlogen, kwamen wij achter.

Na Kampot namen we de bus naar Sihanoukville, de stad die naar de koning werd vernoemd. Een mooie plaats die ons door iemand was aangeraden. Daar zouden we ook Gal ontmoeten, een eveneens reizende vriend van Jonathan. Met zijn drieen gingen we in de drukke en zweterige badplaats – het is hier hoogseizoen nu - naar het strand en de kroeg in. Fijn! Als stad was Sihanoukville ons alleen een beetje te druk: wegens populariteit is ook deze plaats niet aan de bouwwoede ontsnapt, en van een rustieke plek kun je niet echt meer spreken. Snel weer weg dus. Nu wil het geluk dat er voor de kust op twee uur varen een aantal prachtige eilanden liggen met simpele bungalows in de dichtbegroeide jungle. Dat leek ons wel wat. Maar hoogseizoen, dus alles vol natuurlijk.

Toen we ergens nog de allerlaatste bungalow konden krijgen hadden er natuurlijk al wat alarmbellen af moeten gaan. Maar goed, het was niet duur, en de pickup naar de boot was netjes geregeld dus wij maakten ons niet druk. De bootreis was een avontuur op zich: een klein houten, open bootje ter grootte van een vissersscheepje ging een twingtigtal mensen naar het eiland vervoeren. Iedereen zat lekker ontspannen aan dek, zich voorbereidend op een pleziertochtje, maar na het verlaten van de pier bleek al snel dat het geen ontspannen tocht zou gaan worden. Grote oceaangolven golfden in de zee en de wind maakte er mooie witte koppen op. Ons bootje tolde, slingerde en schommelde als een wilde, buiswater sloeg continue over het schip en bij elke golf zat ik met stijf tegen elkaar geknepen billen en rillend van de spetters te hopen dat we zouden blijven drijven. En dat ongeveer drie uur lang. Mezelf met onze goede ideeen vervloekend en hopend dat we de terugreis nog mee zouden mogen maken. Na het verstrijken van de tijd groeide mijn vertrouwen in de kapitein die ons kunstig door de hoge golven loodste, en het bootje, dat de golven prima leek te trotseren. Wit van het zout kwamen we in de haven aan, en als je dacht dat het gedonder toen achter de rug was: het begon pas. De meeste passagiers op ons bootje konden lopend naar hun resort. Een behulpzame Engelsman kreeg ogen zo groot als schoteltjes toen hij over ons park hoorde. ‘They do that fucking every time. You should get a heart attack, because you cannot reach it. There is no road here, you cannot walk there, there is no freaking boat…’ Zucht. Hebben wij weer, een idyllische maar onbereikbare bungalow. Die misschien niet eens bestaat, maar waar wel voor is betaald. Wij bellen naar het resort, of in ieder geval het nummer dat we ervan hadden: ‘We send a boat in half an hour.’ De Engelsman: ‘That’ll be the first time, but let’s see what happens.’ We mochten de tassen bij de Engelsman laten staan en schoven een pier op om een heerlijke Italiaanse pasta te verorberen bij La Mami, pas twee weken open, en bemand door de Italiaanse moeder en zoon Laura en Matteo en de Hongaarde Misi, een vrolijke en hartelijke boel. Volle magen. Anderhalf uur later en nog geen boot, nog maar eens gebeld. ‘No boat, too much wind, we send a motorbike for four person.’ De Engelsman barst los in gebulder: ‘er is hier helemaal geen weg, hoe gaan ze dat doen dan?’. Nog eens gebeld: ‘Yes, you have to walk to the new road, and then we pick you up.’ De Engelsman: ‘They’re building a new road on the other side of the island, but I don’t know where it is, so how are you supposed to know where to go? Walk through the jungle for a couple of hours and then get lost?’ Geen goed idee dus en bij het park hadden ze duidelijk geen intentie om het problem op te lossen. En wat doe je dan: terug met de eerste boot om de zaken te regelen en je geld terug te vragen? Of maar zien hoe het loopt, een ander plekje proberen te vinden en alsnog proberen te genieten van het prachtige eiland waar je je op bevind, en dan later wel zien hoe het met het geld afloopt? We kozen voor het laatste. La Mami had nog één van de drie kamers vrij – een hok met een bed en muggennet boven de klotsende golven van de zee en daar konden we zo in. Geen twijfel, het werd ons hok. En vanaf dat moment kon het genieten eindelijk beginnnen. Natuurlijk zeurt het geld ergens nog, maar daar proberen we zo min mogelijk aan te denken. Na twee heerlijke dagen pakken we morgen de boot naar het vaste land weer terug. Daar hebben we nog een appeltje te schillen met ons reisbureautje en pakken we ’s avonds de bus naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Daar hoop ik weer internet te hebben. Dus wanneer jullie dit lezen, dan hebben we de overtocht naar het vaste land veilig kunnen maken…

PS1: Niet ik, maar J. heeft op de terugweg wel twee keer over de reling van het schip gekotst.

PS2: Het resort bestaat wel. Alleen heeft schijnbaar niemand de moeite genomen ons te vertellen dat er meerdere en dus verschillende boten naar het eiland varen – of meer: naar de verschillende resorts. Op ons ticket stond gewoon ‘Koh Rong’. We hebben ons geld inmiddels terug.

Toeren door de Mekongdelta

Met de beentjes in de lucht en het geruis van de zee op de achtergrond, zet ik op dit moment onze laatstbeleefde avonturen op virtueel papier. Eindelijk hebben we onze relaxbestemming bereikt: Phu Quoc – een tropisch, Vietnamees eiland vlak onder de kust van Cambodja, en het is onze laatste stop in dit land, voordat we de grens naar Cambodja over zullen gaan. Het meeste van Vietnam zit er al op! We zijn erg moe van al het reizen, dus voorlopig vinden we dat niet zo heel erg, en zijn we van plan om hier zo weinig mogelijk te doen – eten, zwemmen, in een hangmat liggen en vooruit, misschien af en toe een brommerrit. In de eerste week van het nieuwe jaar trekken we dan uitgerust en wel de grens over naar Cambodja. Nieuw land, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

De dagen voor Phu Quoc hebben we doorgebracht in de Mekongdelta. Omdat Ho Chi Minhstad zo groot is, dat je zeker een uur of wat nodig hebt om eruit te rijden, dachten wij: we pakken het slim aan. We boeken een Mekong groepstoer van een paar dagen, en gaan daarna niet terug naar Ho Chi Minh, maar blijven gewoon op de laatste bestemming steken en verkennen dan op eigen tempo de delta nog wat verder. Zo gezegd, zo gedaan: het was eenverstandige en leuke keuze. Onder leiding van een gids werden we namelijk in hoog tempo langs een aantal karakteristieke Mekongplekken geleid: My Tho, waar we in een bootje naar Turtle Island (broertje van Dragon Island, Phoenix Island en Unicorn Island) werden gevaren (‘It’s like Holland, the land is below the water, they could’t survive here without a dam around the island’) en lunchten in een boomgaard, de cocossnoepjesfabriek – waar Marieke een vinger in de bijenraat stak om honing te proeven en Jonathan een python om zijn nek hing, de vaartocht in een Sampan – een traditionele Vietnamees roeibootje, en het luisteren naar traditionele Vietnamese muziek (reisgenoot: ‘Dat gejank daer klap ‘k nietveur.‘) onder het genot van een vruchtensalade met dragonfruit dat hier in de streek groeit. Tourdag twee begon vanuit Can Tho, de grootste stad in de Mekong, met een bezoek aan de drijvende markt in Cai Rang, en werd afgesloten met een bezoekje aan de rijstfabriek, rijstpapierfabriek en een tropische fruitboomgaard. Per boot werden we terug afgeleverd in Can Tho, en lag ons lot weer in eigen handen. Hoewel de tour echt waar voor ons geld was, heb je achteraf toch maar een beperkt oppervlakte van de delta gezien. Dus om wat meer te ‘zien’ besloten we vier dagen met de brommer de delta in te trekken, een rondje te rijden. De ontdekking dat we in Can Tho moeiteloos twee brommers voor meerdere dagen meekregen, en niet eens tegen dubbele huur, was alvast een goede start.

Maar voor ons Hollanders is de Mekong natuurlijk helemaal niet zo heel erg bijzonder, behalve dat je er dan veel Vietnamezen en palmbomen ziet. Het landschap doet namelijk erg ‘Hollands’ aan: zo plat als een pannenkoek, veel water, kanalen, grote en kleine binnenvaartschepen, drukbevolkt, veel verkeer, veel handel en wandel langs het water, groene velden zo ver je ziet (met rijstplanten in plaats van gras, dat dan natuurlijk wel) en voornamelijk wegen langs de kanalen - nieuwerwetse jaagpaden, of op dijken langs het water. Net een soort Giethoorn. Of de Zaanstreek. Dus wij reden onze eerste dag zo snel mogelijk door naar Chau Doc, een stadje aan de rivier de Bassac tegen de Cambodjaanse grens aan, waar een paar puntige heuvels het eentonige Mekonglandschap doorbreken. De rit over de drukke en dichtbebouwde Highway 91 was vooral erg vermoeiend, zonder al teveel uitzicht op het landschap, dus we hielden ons hart vast: is dit nou die prachtige Mekong? We raakten elkaar onderweg zelfs even kwijt in de drukte, paniek! Gelukkig vonden we (samen!) in Chau Doc een hotel met een op de Bassac drijvend restaurant (feit: meestal zit er dan een fishfarm met spartelende vissen onder), weg van alle drukte. Rijdag twee bracht de ademruimte die we zochten. Na een prachtig uitzicht vanaf Mount Sam reden we over provincieweggetjes met uitzicht op kanaaltjes en rijstvelden, en door kleine dorpjes. Daar waren de zwaaiende kindertjes weer, gelukkig, we hadden ze al gemist! Een met handen en voeten bestelde lunch wees ons maar weer eens op het gevaar van taal: we kregen een dikke vis op ons bord. Blijkt dat als je kip, gá, uitspreekt als cá, het vis betekent. Oeps. Gelukkig konden de dames van het restaurantje er hartelijk om lachen en kregen we alsnog een smakelijk bord rijst met varkensvlees voorgeschoteld. Op de grote highway naar kuststad Ha Tien reden we tussen de groene bananenplantages door, en bij laagwater en ondergaande zon – met vissersbootjes - langs het strand. Mooi! Dag drie wilde niet helemaal lukken zoals we gepland hadden: eerst op naar het met glooiende baaien bekroonde Hon Chong peninsula, vanwaar een mooie kustweg ons naar de havenstad Rach gia zou moeten brengen. Maar de kustweg bleek een dirtroad, en de dirtroad bracht ons in een rondje weer terug naar één van de dorpjes waar we ’s morgens al langs waren gereden en zo bleven er nog heel wat kilometers over op de lange en saaie highway naar Rach Gia. Doodop, sjacherijnig en met zere ruggen en billen kwamen we in die stad aan. Kerstavond, maar niet echt in de stemming. Dag vier daarom vroeg begonnen om op tijd in Can Tho te arriveren en de boot naar Phu Quoc te regelen – waar we steeds meer merkten aan toe te zijn . Tot onze verbazing vonden we gelukkig meteen de gewenste provivincieweg – om de drukke highway te vermijden – en reden we een prachtige dag door de échte Mekong: kleine, hoge bruggetjes, pontjes, veel tropisch groen en bananenbomen, smalle wegen en kleine, drukke dorpjes, drukbevaren waterlopen met grote en kleine houten scheepjes; heerlijk kneuterig zoals je zou willen dat de hele Mekong nog was. Met één pontvaart waren we ineens weer terug in de drukte van Cai Rang. Een moeiteloze laatste rijdag naar Can Tho, wat een kadootje op het einde van onze energie. Deze eerste kerstdag sloten we af samen met Elmer, de 89 jarige backpacker vol met verhalen. ‘Merry Christmas’ zei hij ter introductie: ‘you’re the first person to say it to today.’ Hele monologen over al zijn vrouwen (‘Some died and some should have. My fourth wife married me because she thought I was going to die of a tumor and she could move into my condo, but I didn’t die, so we got divorced.’), zijn reisavonturen (‘I drove a motorbike in Cambodia last year, but here in Vietnam it seemed too busy for me’), zijn werk (kok op een onderzeeer tijdens de Tweede Wereldoorlog, slager, landschapsarchitect, reisverhalenschrijver en levensgenieter), zijn ervaringen als backpacker (‘I was honored for being the oldest backpacker, 87 at the time, in hostel Purple House in David City, Panama.’ Zie inderdaad: http://www.purplehousehostel.com/PicturesofOurGuestsHavingFun.htm), zijn zoektocht naar vrouw nummer 6 (‘I’m doing some research at the moment on wife number six. I met an American doctor in Cambodia who told me that in his expat-circles there are a lot of honourable women who would love to have an American passport. I see this as a new adventure’), zijn toekomstplannen ‘My expirationdate-label has faded long ago, but I plan to spend al my money before I die and not the other way around. Maybe I settle down in Hawai. You know seniors like me can get a year-round buscard there for only 30 dollars?’ En zijn visie op de wereld (‘Life is like a bank account: you have to put something in it to get something out of it’ ). Het was een memorabele kerstavond zo vlak voor onze boottocht naar Phu Quoc…

Na het koude DaLat hebben we een paar heerlijk tropische dagen genoten in strandoord Mui Ne, een uitgerstrekte kuststrook met veel beach resorts, hotels, restaurants en o ja: strand en palmbomen. Om even te genieten van de zeewind, wat golven te pakken met een surfboard en wat kleur op het lijf te kweken. Maar ook om ons voor te bereiden op de gekte van Ho Chi Minh stad, zoals ons was voorspeld. Nou is ons die (verkeers)drukte enorm meegevallen: de verkeersregels van Hanoi werken ook hier prima op de massa’s brommers, auto’s en bussen. Een andere gekte valt ons meer op.

Hoewel de meeste Vietnamezen uitbundig Tet vieren, het begin van het Vietnamese nieuwe kalenderjaar dat op 22-23 januari valt, is het vieren van kerstmis hier in Ho Chi Minh stad namelijk geen curiositeit. Een groot deel van de bevolking in het zuiden van Vietnam is namelijk, dankzij de Fransen, Katholiek, en kerken zijn hier een veelvuldig te zien bouwwerk. In een Aziatische stad zoals HCMC, waar neonlicht en uithangbord veelgebruikte wapens zijn, uit dat katholicisme  en/of de commercie zich met de Kerst - hebben we gemerkt - in een explosieve mix van uitbundig versierde kerststallen, neonverlichte panden met kersttaferelen, kerstbomen die met hun ballen pijn doen aan je ogen en schattig in kerstkleding (=kerstmanpakjes) gestoken kindertjes. Vanuit de overheid wordt er de laatste dagen koortsachtig gewerkt aan met veel lampjes en bloemen versierde straten. En vol verwondering hebben we deze week gekeken naar de kunstig en met veel liefde in elkaar geknutselde kerststallen, maar ook hebben we hartelijk gelachen om de uitbundig met lampjes en kerstbomen versierde kerkgebouwen, en de gruwelijk kitscherige kerstversieringen - op shoppingmalls, bankgebouwen en winkeltjes in Saigon, zoals het oude centrum van Ho Chi Minh City nog steeds wordt genoemd. Bij deze voor jullie in plaats van een (lang) verhaal een mooie indruk daarvan. En later meer bericht vanuit de Mekong delta.

Als echte mazzelaars is het ons weer even gelukt: te ontsnappen aan de toeristenstenmassa’s. We hebben open bustourtickets gekocht van Hué naar Saigon, wat zoveel betekent dat een bepaalde busmaatschappij jou op de dag van je keuze naar de volgende plek op de route brengt, erg makkelijk dus. Maar we werden er de afgelopen dagen bijna sjacherijnig van: een tour hier, een tour daar, drukte, mensen die je uit de bus hun hotel inkletsen en weinig pittoreske plekken (= want in de stad), om moe van te worden. Iedereen wil met de beste bedoelingen iets aan je slijten, maar uiteindelijk wordt je toch vooral gelukkig van zelf een slaapplaats vinden en zelf de wereld ontdekken, ook al is dat niet altijd de goedkoopste of makkelijkste weg, maar dat snappen die Vietnamezen dus niet zo. Die willen je natuurlijk vooral graag ‘helpen’.

Een dag geleden kwamen we in Dalat aan, een bergstad in het midden van Vietnam. Hoewel dat heel erg ‘wintersport’ klinkt, is Dalat vooral heel erg niet pittoresk. Drukke straten, veel schreeuwerige hotels, weinig sites om te bezoeken en een verlepte markthal, that’s it. Wij werden er niet vrolijker van. Gelukkig hebben we vandaag in Dalat twee brommers weten te huren voor een tocht naar Lak Lake, ca. 160 km rijden vanuit Dalat en waar ik dit stukje typ, en morgen rijden we dan weer terug. Off the beaten track! We kregen de brommers maar met moeite mee, omdat Dalat vooral bekend staat om zijn Easy Riders Club, die prachtige meerdaagse tochten op de motor door de Central Highlands aanbiedt. Tochten waarbij alles geregeld is en je een gids meekrijgt. Heerlijk als je nog niet eerder hebt gereden, maar inmiddels kennen we het klappen van de zweep en weten we zo ongeveer wel wat aan te treffen onderweg, daar hebben we geen gids voor nodig. Liever staken we die 65 dollar per persoon per dag daarom in eigen zak. Maar door die Easy Riders verhuurt niemand in Dalat zijn brommers voor langer dan een dag zonder gids. Na flink rondzoeken én meer betalen is het ons toch gelukt, en misschien juist wel daarom hebben we vandaag intens gelukkig rondgereden. De Central Highlands zijn prachtig – je moet Dalat dus echt uit om de pracht van de omgeving te zien – en het was genieten van onze herwonnen vrijheid. Want we hebben helemaal zelf de weg gevonden, mooie wegen gereden, opgebroken stukken weg getrotseerd, prachtige bergpassen beklommen, genoten van het heuvelachtige landschap met verre vergezichten en de weeige geur van in de zon drogende koffiebonen onderweg geroken. Als slagroom op de taart, slapen we vannacht in een klein huisje in Lak Resort, een wat verschoten bungalowpark aan de oevers van een groot meer, omringd door bergen, en we zijn vermoedelijk bijna de enige gasten. Daar worden wij nou blij van.

Voordat we in Dalat aankwamen, hebben we Hué en Hoi An bezocht, respectievelijk hoofdstad van de Nyguen keizers en historische havenstad vol met goedkope kleermakers. Na een maarliefst elf uur durende treinreis (vlak voor het instappen zag ik nog fijn een kakkerlak achter onze stoelen wegduiken) door nachtelijk Vietnam, rijstvelden en groene heuvels, kwamen we in een regenachtig Hué aan. Hué is de stad waar het van heel Vietnam het meeste regent. Dat wisten we, maar een beetje treurig was het natuurlijk wel. En dat beeld werd versterkt door een niet al te aantrekkelijke stad, waaraan de oude citadel met de ommuurde keizerlijke stad van de Nyguen keizers - naar het voorbeeld van de verboden stad in Beijing – nog maar weinig glans afgeeft. De oude keizerlijke stad is namelijk voor een groot deel weggebombardeerd tijdens de American War, zoals ze die hier noemen, en wat aan gebouwen nog resteert of is gerestaureerd staat er door weer en wind treurig bij. Letterlijk vergane glorie. De omgeving van Hué heeft dan meer magie; in de groene heuvels achter de stad ligt het meerendeel van de keizers begraven. In imposante mausolea, die bij leven dienden als zwoele en schaduwrijke zomerpaleizen, liggen de heren met hun familie zelfs jaren na de dood nog te pronken. Hier hebben de bommen geen schade toegebracht, en ineens komt dan de glans van het oude Azie weer een beetje tevoorschijn… Op de fiets hebben we mooi de omgeving verkend, ondanks de regen. Na Hué volgde  een busreis naar Hoi An. We hadden het geluk te arriveren op kaarsjesavond: alle straatverlichting uit, lantaarns en kaarsjes aan, romantische lampjes op de rivier en smalle straatjes vol koopmanshuizen, kleine cafeetjes en leuke boutiekjes. Mooie houten scheepjes. Wat een historische sensatie na het beton van de drukke stad Hué! Hier besloten we even te blijven, om wat kleding te laten maken en wat op adem te komen, al dwalend door de gezellige straatjes. Trotse eigenaar ben ik nu van een mooi pak, en Jonathan deed het door een mini-griep nog iets rustiger aan dan gepland. We vierden Sint in Hoi An (omgedoopt tot Hoi Anterklaas) en bezochten My Son, de ooit glorieuze hoofdstad van het hindoeistische Champa-rijk, dat nu grotendeels in puin ligt door eveneens Amerikaanse bommen. In Hoi An was het genieten vergeleken met Hué.  Badplaats Nha Trang besloten we over te slaan: zonder zon heb je toch niet zoveel aan een strandplaats. Op naar Dalat, om in de bergen nog wat verder op adem te kunnen komen, dachten we, maar bijna ging het mis…

In het kader van dingen die je altijd al wilde weten, behandel ik hieronder in een bonusfragment voor de liefhebber even de vraag: wat merken wij hier in Vietnam nou van ‘het communisme’? Nou, om eerlijk te zijn, als toerist merk je daar helemaal niet zoveel van. Vietnam is zichzelf als land heel hard aan het ontwikkelen en daarbij heeft men de toerist op een economisch voetstuk geplaatst: iedereen lijkt hier wel geinstrueerd om ons het zo goed mogelijk naar de zin te maken. Een prachtig rookgordijn. Als je daar een klein beetje doorheen probeert te prikken, dan zijn er aan de oppervlakte een paar opvallende dingen, zoals bijvoorbeeld het fenomeen propagandaluidsprekers. Als je wat meer in de dorpen op het platteland bent en in de minder toeristische steden (Jonathan heeft in het noorden heel wat speakers naar een andere wereld verwenst), dan hoor je meestal ’s morgensvroeg tussen 5 en 7 uur en ’s avonds tussen 5 en 6 een mix van vietnameze muziek, ochtendgynnastiek en voornamelijk informatie uit speakers gallen die iedereen in de stad kan horen. In de dorpen is het meer een aaneenschakeling van mededelingen, in de stad is het als een radioprogramma, en hoewel voor ons natuurlijk onverstaanbaar, kun je bij het horen van de woordenstroom niet anders denken dan: ‘Ja beste mensen, we hebben vandaag allemaal weer superhard gewerkt, helemaal in de geest van onze allerbeste Uncle Ho – God hebbe zijn ziel -  en we liggen goed op het schema van ons vijfjarenplan, helemaal dankzij het bloed, zweet en de tranen die jullie bij elkaar hebben gewerkt vandaag. Echt helemaal toppie! Graag even aandacht voor Lam, Ly en Long die vandaag voor het eerst de buffels hebben gehoed en zo ook een mooie bijdrage hebben geleverd aan deze prachtige mensenmaatschappij. Zelfs opa en oma Tan hebben nog geholpen vandaag door de kippen te voeren, ge-wel-dig!. Afijn, na gedane arbeid is het goed rusten, dus nu is het tijd voor een potje ontspanning. Ga een stevige wandeling maken mensen, of doe anders even mee met deze oefening, goed voor lichaam en geest. En ja hoor: buig en strek, buig en strek..’ enzovoort enzovoort.  Naast de propagandaspeakers is er uiteraard de facebook of social media-ban, die gelukkig gemakkelijk te omzeilen is door de instellingen van je computer wat aan te passen. Daarnaast heeft werkelijk waar elk gehucht (en 80% van de mensen woont op het platteland in zo’n dorp) een cremekleurige betonkolos als school, met een mooie rode banner met slogan - an sich goed dat er overal scholen zijn, en een partijgebouw dat zo mogelijk nog wat groter en megalomaner is. Bij overheidsgebouwen staan mannetjes in legergroen uniform en rode pet, die je wegwuiven, maar verder niet indrukwekkend boos worden of streng zijn. Na werktijd zie je veel mensen gezamenlijk sporten, in de parken: badmintonnend, dansend, aerobicend, of al wandelend in trainingspak op straat. Iets wat duidelijk wordt gepropagandeerd (ook niet slecht overigens). En tot slot, maar dat is misschien meer een gevoel, lijkt het er ernstig op dat het keizerlijke erfgoed een beduidend minder belang heeft in het onderhoudsbudget, dan al het oorlogs en onafhankelijkheidserfgoed in Vietnam. En dat vind ik zelf vooral bedroevend, want daarmee gaat heel wat van het voor ons ‘échte Azie’, langzamerhand verloren.  Tot zover Marieke uit de regio!

Soms lopen de dingen niet helemaal zoals je ze gepland had. Maar ach, we hebben gelukkig alle tijd en je hoort mij niet klagen als één van drie passagiers op het bovendek van een houten schip middenin Halong Bay, met de roofvogels cirkelend boven me, en de groene, rotstige karstbergen die om me heen uit de zee oprijzen als torenwachters van de baai. Wat is er nou helemaal aan de hand zou je denken? De afgelopen dagen zijn we terug gereden uit het noorden, meteen richting Halong Bay. De meeste mensen bezoeken die baai met zijn beroemde karstbergen met een tour vanuit Hanoi, maar er gaan vele veerbootjes en het zou prima zelf te regelen moeten zijn schreef onze gids, dus wij zijn naar Ha Long City gereden, met als doel onze motoren mee te nemen op een boot naar Cat Ba Island, en vanaf daar na een paar dagen op Cat Ba, met de boot naar Haiphong te varen, om vanuit daar weer naar Hanoi te rijden en de motoren weer in de leveren. Leek een prima haalbaar plan. Eergister kwamen we na een lange, vieze rit over Highway 18 (de weg gaat door een aantal nogal industriele steden en ik denk dat ik van het zwarte stof in de lucht en op mijn gezicht tien jaar ouder ben geworden) aan in Ha Long City (dat eigenlijk helemaal geen stad is, maar twee dorpen aan weerszijden van een grote brug) – een wat doods toeristenoord met wat grotere en kleinere hotelletjes. Een hotel kamer was snel gevonden, het zonnetje scheen, we hadden in de haven al snel een mannetje te pakken dat ons een tour wilde verkopen en ja, het was geen probleem: de motoren konden mee. Afijn. Wij de rest van de middag lekker gerelaxed, want van al dat rijden waren we weer goed moe, en de volgende dag stonden wij klaar om in te schepen. Wel bijzonder dat de meeste mensen tegen ons hadden gezegd dat de motoren niet mee konden. Maar daar was ons mannetje alweer en nee hoor, geen enkel probleem. Wacht hier maar even, ik regel het. Wij wachten op een bank in het zonnetje tussen alle aan en van boord gaande mensen, relax! En daar was weer een ander mannetje namens ons mannetje. We konden mee aan boord, maar nee, de motorbikes niet. Ons mannetje praten als brugman, maar nee, het kon niet. Ons mannetje had een andere optie: wij mee aan boord, en dan de motoren per speedboot naar Cat Ba, dan zouden ze er om 17 uur bij aankomst staan. Nou vooruit dan – het is niet makkelijk om de sleutel van je gehuurde motor aan een wildvreemde af te staan, maar hij boezemde vertrouwen in, dus wij met onze tassen op de boot en hij met onze motorsleutels op pad. De tour was ontzettend beroerd, als een soort opgejaagde schapen werden we door een grot gejaagd (wel een mooie grot trouwens!) en naar Cat Ba gebracht, maar de scenery was mooi en de zon scheen, dus prima. Totdat we weer door ons mannetje werden gebeld: het zou niet gaan lukken met de motoren vandaag, maar morgen om negen uur zouden ze er zijn. Kregen wij een free busride naar Cat Ba Town (ongeveer een uur rijden vanaf het haventje) en morgen zouden we ze hebben. Diepe zucht. Oke. Wij in een bus naar een hotel gebracht, het was inmiddels etenstijd en donker, dus in de baai van Cat Ba hebben we op ons gemak gegeten en gewandeld. Een heerlijke nacht geslapen, maar wel wat onrustig, want heftige regen en onweer ’s nachts. Wij op tijd op om met de bus naar de haven te gaan. Weer een telefoontje van ons mannetje. Door de regen kreeg hij de motoren pas om 11 uur op een boot en zouden we ze tegen 17 uur hebben. Ahum. Het was inmiddels alweer gaan regenen, en zonder de motoren – waar we eens lekker mee over het eiland wilde touren – én mooi weer viel er toch niet zoveel te beginnen. Te meer omdat het heel goed wel eens helemaal niet zou gaan kunnen gaan lukken met die motoren en we er nog langer op zouden moeten wachten. Dus uiteindelijk zitten we nu weer op de boot terug. Gratis, dankzij ons mannetje. Het uitzicht is prachtig, de vaartocht is heerlijk, het was alleen wat korter dan gepland op Cat Ba, maar het weer was er toch ook niet naar en er komt nog genoeg prachtig’s. Nu hopen we vroeg in de middag weer in Ha Long City te zijn en rijden we zelf naar Haiphong. Met onze motoren en zonder mannetjes pakt dat dan hopelijker wat onafhankelijker uit dan de afgelopen twee dagen.

Straatcultuur in Hanoi

We zijn inmiddels weer terug in ons vertrouwde Tang Trung Hotel in Hanoi, na ons uitstapje naar de havenstad Haiphong, en daar zijn we vandaag geupgrade naar de kamer mét balkon op de bovenste verdieping, vanwaar ik vandaag het vervolg van onze belevenissen typ. Mijn uitzicht is groen onder me: dat zijn de bomen van de kleine pagodatempel aan de andere kant van de steeg, verder veel huizen van meerdere verdiepingen, totaal ongeorganiseerd, met veelal golfplaten daken. Muziek klinkt er achter me, er wordt nog geklust – slijptollen klinken, de brommers toeteren in de verte en de zon gaat langzaam onder. We liepen zojuist terug van de brommerverhuur en toen bedacht ik me: de straatjes hebben hier in het oude centrum van Hanoi ieder hun eigen specialiteit. Van oudsher zaten er bepaalde gilden in een straat – de straten zijn er vaak nog steeds naar vernoemd – en veelal zijn die specialiteiten nooit verdwenen, of wat gemoderniseerd. Zo hebben we straten gezien met leerverkopers, brommerreparateurs, handdoeken, speelgoed, brommeronderdelen, stoffen, schoenen en schoenmakers, kruiden, Chinese spullen, papierwaren, aluminium, badkameronderdelen en bezems. Bijzonder om je zo door de verschillende straten te begeven.

Voordat we arriveerden in Ha Long Bay hebben we nog een groot deel van Noord Vietnam doorkruist: het toeristische Sa Pa, toen het kleinere en om zijn markt bekend staande Bac Ha, de grote stad Ha Giang, door het kleinere stadje Viet Quang om de 279 naar Ba Be lake te vinden, en tot slot Thai Nguyen en Bac Nihm. Opnieuw vonden we onszelf aardig avontuurlijk, want de weg liet zich niet altijd vinden en met handen en voeten de weg vinden is niet altijd even makkelijk, omdat de meeste Vietnameze A. Geen Engels spreken, B. Nog nooit een kaart hebben gezien, laat staan een kaart van hun eigen land en C. Meestal alleen het dorp verderop kennen en niet de stad die jij zoekt. Het duurde dan ook lang voordat we bij Ba Be Lake aankwamen, opnieuw met een overnachting bij een hartelijk gezin hoog in de bergen thuis (ach ja, het donker…), heel wat dirtroads en rivierdoorkruizingen verder en een flink aantal uren waarin we werkelijk waar geen flauw idee hadden waar we precies zaten en in welke kant we het beste konden oprijden. De kaarten kloppen hier niet echt meer, omdat er veel nieuwe wegen worden aangelegd en er opnieuw door nieuwe stuwmeren hele wegen van de kaart zijn verdwenen. Maar het was het zoeken waard: Ba Ba Lake was prachtig, we hebben er een mooie  boottocht gemaakt en hebben er uitgerust. Verder hebben we de laatste kilometers door de bergen ontzettend genoten: de bananenbomen, het groen en de geluiden van de jungle, de vogels, de mensen in klederdracht, de waterbuffels, varkens, kippen en honden op en langs de weg, het rijden, het getoeter en gezwaai van mensen, de verbazing en de lachende kinderen. Heerlijk! En wat me van alles het meeste zal bijblijven is de geur van Vietnam: de geur van vuur. Brandende wierook in de altaartjes, brandende vuurtjes om mee te koken (in de meest luxe hotels!) en de brandende bergjes graan in de ochtend en avond langs de wegen en in de velden  om de voorvaderen gunstig te stemmen en zo de oogst veilig te stellen.

Morgenavond pakken we een nachttrein naar Hué. Dat betekent dat we nog een hele lange dag voor ons hebben om van het rustieke Hanoi te genieten…

Als je ons bij terugkomst zult vragen ‘En? Hoe was het?’,  dan zullen we zeer waarschijnlijk zeggen: lekker! En dan bedoelen we dat heel erg letterlijk. Vietnam is een waar voedselparadijs: op elke straathoek valt wel iets te eten en dat doen we dan ook veelvuldig: van gebakken banaan, tot gevulde loempiaatjes tot vetgebakken oliebollen en kipspiesjes. Heb je trek? Je kijkt om je heen op zoek naar een drukke plek, je loopt er naar toe en kijkt wat de mensen er eten, je wijst het aan en gaat zitten aan één van de lage tafeltjes en binnen een paar minuten staat er een dampende rijsttafel voor je, met groenten, vlees, tofu en rijst, of een grote bak soep. Pho, spreek uit Fu, is wat je hier overal kunt eten: oorspronkelijk als ontbijtgerecht, maar nu echt de hele dag door. Het is een grote bak boullion met veel noodles, stukjes vlees, en groenten. Je krijgt er een lepel en stokjes bij en voordat je gaat eten moet je de soep eerst nog even customizen: er staat zout en peper op tafel in elk restaurantje, maar vooral ook knoflookwater, peperwater, pittige rode saus en soja-achtige sauzen. Meest indrukwekkend is het om van alles een afgepaste hoeveelheid in je kom te gooien, alsof je een echte professional bent. Daarna komt het eten en dat doe je met rechts je stokjes en links je lepel. Voor de smaak pak je af en toe wat versgeplukte blaadjes kruiden uit een schaaltje dat ook op de tafel staat. Ik heb het nog niet voor elkaar om de soep zonder spetters naar binnen te werken, maar ach, vermakelijk zijn we hier toch al als lange blonde dame en grote man met baard en krullend haar. Aan Jonathan’s baard wilde vandaag zelfs iemand voelen. Dan maakt het eigenlijk niet zoveel uit wat we doen!

Afijn, we zijn inmiddels in in Vietnam’s hoge Noorden,  om precies te zijn Phong Tho. Het was een hele reis om hier te komen, niet in de laatste plaats omdat de regering heeft besloten om een aantal plaatsnamen te veranderen en onze kaarten nog de oude namen aangeven: Lai Chau is Muong Lay geworden, Phong Tho is Lai Chau gaan heten en nu zijn we dus in de plaats die nú Phong Tho heet, maar daarvoor dus een andere naam had. Voor de zekerheid staat er op sommige borden een 2 achter, om aan te geven dat er wellicht wat onduidelijkheid over zou kunnen bestaan in welke plek je nu eigenlijk bent.  Wat de regering voor beweegredenen had voor het veranderen van de plaatsnamen weet ik niet. Wel weet ik dat we hier al minstens twee gigantische stuwmeren (kilometers lang!) hebben gezien die ook niet op onze kaarten staan.  En een stuk of wat dammen in aanbouw. Er wordt hier dus economische vooruitgang geboekt, maar dat gaat ongetwijfeld  ten koste van de mensen die in deze regio wonen, voornamelijk etnische minderheden die hier in kleine dorpen wonen (minstens 12 volken zwerven hier rond: Thai, Hmong, Dao, Lao, Muong enz.) Hele dorpen zijn verplaatst naar nieuwe settlements, en wie weet heeft het verwisselen van de plaatsnamen daar ook iets mee van doen. Maar daarnaar blijft het gissen.

We hebben in het nieuwe Phong Tho vandaag  in ieder geval een heerlijk schaduwrijk guesthouse gevonden en zijn er even een middag aan het relaxen voordat we morgen naar onze eindbestemming gaan: Sa Pa. Daar blijven we dan iets langer om te wandelen.

Wat tijd om uit te rusten had ik ook wel even nodig, want in een paar dagen tijd hebben we grote avonturen beleefd. In Hanoi kreeg ik van Jonathan mijn eerste rijles op een 125cc semi-automatische Honda, iets wat ze in Nederland een motor zouden noemen. De dag erna hebben we motoren gehuurd voor twee weken en zijn er mee de stad uitgereden. Ik mag wel stellen dat ik mezelf in een paar dagen tijd een zeer ervaren motorrijder heb zien worden: de drukte van de stad, bergrijden, off road rijden, in het donker, all the way: we hebben het allemaal al in de pocket. En ik moet toegeven: het is de beste manier om kennis te maken met dit land, want iedereen rijdt op zo’n ding en hij brengt je overal, maakt niet uit hoe stijl of hoe slecht de weg is. De eerste dag uit Hanoi rijden was nog wat voorzichtig zo in de drukte. Gelukkig hebben wij als Hollands voordeel dat we kijken waar we rijden, iets wat de meeste Vietnamezen niet doen (en dat kost ze soms hun leven hebben we helaas ook gezien), dus dat ging prima. Helaas raakten we ergens onze weg - Highway 6, de weg naar het noorden – kwijt ,met als gevolg dat we ergens in het donker zijn gestrand voor een kop Pho en een goedkoop, maar dubieus weghotel. De volgende dag snel weer op pad voor een prachtige bergrit naar het kleine dorpje Mai Chau, waar we in een Stlted House hebben geslapen, een huis op poten tussen de graandorsende mensen, kippen, buffels, rijstvelden, prachtig! Daarna een kilometervreterdag gemaakt naar de industriestad Son La, ook weer prachtig gereden, voor een bezoek aan de French Prison: heel wat revolutionaire oproerkraaiers zaten hier gevangen.  Daarna opnieuw een rijdag met als bestemming Tuan Giao, dat een nogal suffe stad bleek te zijn waar we niet wilden slapen. We besloten om door te rijden over Highway 6, maar na een tijdje op een slecht begaanbare weg te hebben gereden – op weg naar Lai Chau (om het even welk Lai Chau, want beiden in dezelfde richting) – bleek al snel dat we een denkfout hadden gemaakt: de meeste toeristen nemen de weg naar het westen, naar Dien Bien Phu. Wij dachten de highway te volgen, maar die weg is niet in gebruik door toeristen, en dus in zeer slechte staat. De dikke 90 kilometer voor ons zouden we niet voor het donker gaan halen, en waar zoek je dan een slaapplek als er geen guesthouses of hotelletjes zijn? We besloten – heel optimistisch – ‘gewoon door te rijden, ook in het donker’. De route was prachtig. We hebben zo veel dorpen gezien met de meest bont uitgedoste mensen, prachtige klederdracht en allemaal verschillend. En overal maar zwaaien naar de kinderen: ‘Hello, hello!’. Een paar Europeanen op de brommer, nee, die zagen ze daar zeker niet vaak. Afijn. Maar het werd wel donker, en dan uiteindelijk toch ook pikkedonker. Zo donker dat je niet meer ziet of de weg naar links of rechts gaat. We besloten bij een klein restaurantje aan een brug te vragen naar de weg en in mijn vermoeidheid besloot ik er meteen maar achteraan te vragen om een slaapplek. Gelukkig hebben we slaapzakken bij ons, maar geen tent, dus een plekje om te liggen is erg fijn. Ons verzoek werd gelukkig gehonoreerd, en zo kwamen we op een vroege, donkere avond terecht op het terrasje van een klein barretje aan een riviertje in een bergdorp waar de handel voornamelijk uit zand bestaat (= veel stof).  Waar je nieuwsgierig bent naar elkaar, maar waar je alleen met handen en voeten en een paar zinnen uit een taalgids kunt praten. Het was een hele fijne avond: we kregen wat noodlesoep, hebben thee gedronken met de heer des huizes, ik heb uitgebreid met de dochter des huizes (ca. 3 jaar) gespeeld en uiteindelijk kropen J en ik samen in een eenpersoonsbedje dat nog nooit zo heerlijk heeft geslapen. Daarna vroeg weer op, en weer op pad, met een zeer opgelucht gevoel dat we die rit niet in het donker hebben geprobeerd te maken (echt een achterlijk idee achteraf). Na eindelijk Muong Lay te hebben bereikt, een hele rit bergafwaarts, hield precies aan de voet van het nu nieuwe stuwmeer mijn brommer er mee op. Hij wilde niet meer starten. Het leek wel alsof er een engeltje op mijn schouder zat, want een paar heren iets verderop wuifden ons heftig te komen, en na een halfuurtje rommelen had mijn brommer een nieuwe bougie en waren we weer op pad. Deed één van die jongens even voor ons, zomaar voor niks! Wat een gastvrijheid hier. Na een goede truckstop-maaltijd (beste eetplekken zijn we al achter!) besloten we een slaapplaats te gaan zoeken, en daar was ie zomaar ineens, in Phong Tho: een houten guesthouse, net iets van de weg af, met een groene tuin en een karakteristieke houten kamer. Ik denk dat ik prima slaap vannacht.

NB. Ik schreef dit stukje gister, maar we zijn niet meer aan het internetcafe toegekomen, dus vandaag upload ik dit stuk vanuit SaPa, een soort toeristenfuik van het noorden. Wel heel mooi, en we hebben een fijn hotelletje gevonden met uitzicht op de hoogste berg van Vietnam: Fan Si Pan, maar verder is het weer even wennen dat men hier ‘gewoon’ Engels spreekt, je hier brownies kunt eten (hebben we als hongerige nederlanders stiekem toch maar gedaan) en je moet oppassen waar je je geld uitgeeft, want ze weten het hier wel kwijt te maken. We wilden hier hiken, maar J is gister door zijn enkel gegaan, dus het wordt een dagje relaxen  morgen, en  dat kan hier prima in het zonnetje (ca. 3.000 meter hoogte).

De stoepen van Hanoi zijn niet bedoeld voor voetgangers. Dat hebben we vandaag na aankomst in Vietnam al snel geleerd. De straten zijn hier gevuld met luid toeterende brommertjes. Als de wegen vol zijn dan rijden ze op de stoep. En als ze niet rijden, dan staan ze stil. Geparkeerd op de stoep in grote getale. Eigenlijk is het als een soort Amsterdamse fietsenchaos. Blijft er voor een voetganger niets anders over dan te manouvreren in de marge tussen het rijdende verkeer en de handel op de stoep (etenswaar, brommer reparateurs, knuffel- en/of speelgoedverkopers enz. enz.). Een  ware beproeving, maar ook wel een leuke, want: de stroom van rijdende brommers stopt hier niet. Het is als het ware een uitdaging om de andere kant van de straat veilig te bereiken.  Als je rustig loopt dan rijden ze allemaal netjes om je heen. En de hele dag hebben we  in de totale chaos niets fout zien gaan, dus het werkt, deze anarchie. Het is leuk om te zien dat de bewoners van Hanoi daarmee eigenlijk een zelfde soort arrogantie over zich hebben als de Amsterdammer op de fiets: rood licht is fietsersgroen. Dat maakt het op een bepaalde manier wel prettig herkenbaar. Maar het getoeter dat er bij hoort, dat hoeft van ons dan weer niet. Spitstijd is hier een ware verwondering voor de buitenlander. Een kakafonie van getoeter, en niet zachtjes of beleefd ook. De introductie van de electrische scooter zou hier in Hanoi een revolutionaire sound(e)scape ontwaren.

Afijn,  we zijn dus eindelijk gearriveerd in Vietnam en de vermoeidheid van het reizen de afgelopen dagen heeft ons gedwongen om vandaag heel rustig aan te doen om irritaties met onszelf en de stad te vernijden. Gelukkig hebben we een fijn hotel gevonden, in een rustige steeg, met in de verte getoeter van scooters en een huiselijk aandoende binnenplaats.  Aan de andere kant  van de straat een tempel met een tuin. Mensen eten voor hun huis, lampionnen in de straat. Ons trappenhuis is bekleed met marmer en een houten balustrade: een herenhuis dat herinnert aan de Franse tijd. Het koste ons wat energie om een hotelletje te vinden dat er niet aftans bijlag en dat wat verder van de drukte van backpackersgebied ligt, maar het is gelukt, en ik moet zeggen: dat draagt behoorlijk bij aan het gevoel van gastvrijheid en rust in de stad. Morgen, hebben we besloten, stappen we zelf ook op een brommer (mét helm, en ik achterop – ik vertrouw op Jonathan’s rijkunsten…) om de grote stad te verkennen. Zo flitsen we snel van museum naar wijdse uitzichten over het water en vermijden we de malafide taximafia… (Ja: ook hier, en ja: we hebben er al kennis mee gemaakt.)

De afgelopen dagen waren ook drukkend warm en vermoeidend – we zijn stiekem blij de komende maanden van het gevlieg af te zijn. Nu alleen nog maar over land. De vlucht naar Amman ging vlot – we konden zwaaien naar saba Avram in Kiryat Tivon, maar de lampjes van Haifa stelden niets voor vergeleken bij Amman! – en de vlucht van Amman naar Bangkok  ging haast nog mooier. Maar de korte nacht en het tijdverschil eisden hun tol en gelukkig vonden we in een drukkend warm Bangkok al snel een rustig guesthouse. Eten op straat voor de deur, en wandelend door de stad om de sfeer te proeven. Aan de waterzijde een rivier gezien met teveel, maar gelukkig zakkend water. De nodige zandzakken in de stad en gemetselde muurtjes voor alle winkeltjes toonden ons wat geweest was, maar het water was bij onze aankomst al grotendeels weer verdwenen. Althans, downtown. Een bezoek aan het Medical Forensic Museum (Jonathan wilde graag allemaal vieze dingen op sterk water zien) de volgende dag ging niet door vanwege de overuren die het ziekenhuis draaide ivm de wateroverlast. Hier was nog teveel water in de stad en Royal Navy en Army waren druk in de weer met pompen en het naar en van huis brengen van mensen met kleine bootjes. We voelden ons een beetje ramptoeristen. Maar ach, de nieuwe handel teerde daar al weer prima op en dat vonden we dan ook wel weer een prettig idee: daar aan te kunnen bijdragen. Een troostende gedachte bovendien dat het water echt aan het wegzakken is. Ik moet zeggen dat me de afgelopen dagen meerdere malen de vergelijking tussen de situatie in Bangkok en de Stelling van Amsterdam door het hoofd is geschoten, waarbij beiden als het Nationaal Reduit fungeren/fungeerden - de laatste veilige haven die tot het bittere eind verdedigd moest worden, maar het verschil is alleen dat voor de eerste het water de vijand is, en voor de laatste de redding om de vijand tegen te houden – al heeft het natuurlijk nooit zo gewerkt. Hier in Bangkok gelukkig wel.

Wel bezocht ik nog het Golden Palace  - waar de koninklijke tempel met de Emerald Boeddha zich bevindt, waarvan binnenkort zijn regenseizoen-outfit verwisseld zal worden voor een winteroutfit - en kwamen we na een wilde Tuktuk-rit bij een stampvol Golden Temple Mount aan: er was een festival (Loi Krathong) gaande, waarbij de Thai een week de tijd hebben om de tempel te bezoeken. In de stroom van mensen en hapjes gingen we mee omhoog en werden we omringd door pelgrims, rammelende klokken en monikengezang. Maar ook kermis, en marktkramen: zo gaat dat hier. Een bijzondere  ervaring, want ook voor het eerst zaten we  niet in een toeristenmaalstroom, maar in een menigte van alleen maar Thai! ’s Nachts werden we weer opgepikt door de airportshuttle, en hier zitten we dan nu – in Hanoi. Met gelukkig iets koelere temperaturen dan in Bangkok.

De stroom was net een tijdje weggevallen in ons hotel, maar nu ik weer online kan via WiFi op onze kamer zal ik dit even online zetten, en gaan we op pad voor een laatste snack vandaag. Morgen relaxen we nog even door, en daarna gaan we onze reisplannen verder uitstippelen – naar Sapa en Halong Bay. Later dan meer!

Leegstand Hemmes-schiereiland tijdelijk doorbroken door tweemans guerilla-kampeeractie

Aan de noordzijde van de Hemmes, in de Poel, is deze zomer een mysterieus drijvend eiland met daarop een rood tentje verschenen. Het eilandje, geïnitieerd door Stichting Babel, staat symbool voor alle (tijdelijke) mogelijkheden die zo’n braakliggend terrein zou kunnen bieden. En om de aandacht voor de leegstand van de Hemmes niet te laten verslappen, hebben Nanine Carree en Marieke Wever in de nacht van 25 op 26 augustus van de tent gebruik gemaakt. Een ware guerilla-kampeeractie in een nacht van dichterlijke schoonheid, zo bleek. Verslag van een Hemmes-nacht.

Het drijvende eilandje bij de Hemmes is alleen over water bereikbaar en daarom vertrokken de dames in de middag met een elektrische sloep van rederij Varen op de Zaan naar de Poel. Het eiland werd in het voorjaar door een groep workshop deelnemers van Babel Kreativ en in aanwezigheid van de wethouder op feestelijke wijze naar deze plek verscheept. Daarmee gebeurde er eindelijk eens iets op het braakliggende schiereiland, waarvan de grond vervuild is.

Bij aankomst op het drijvende eiland bleek het tentje nog in perfecte staat: slechts de meeuwen moesten voor een nacht verjaagd worden van hun vaste stek. Voldaan werden de spullen uitgepakt, de luchtbedden opgeblazen en de fles wijn in de aanslag gehouden.

Onopgemerkt op het eilandje slapen, dat zou echter niet gaan, naar al snel bleek. Een hele reeks van kleurrijke figuren verscheen gedurende de avond aan het eiland, om te beginnen de Havendienst. ‘Vinden jullie dit wel veilig: twee mooie jongedames op zo’n vlot? Mijn dienst duurt maar tot tien uur, daarna kan ik niet meer in de gaten houden wat hier rondvaart.’ De melding dat het weerbericht goed in de gaten gehouden is en er wel acht zwemdiploma’s op zak zijn, maakt geen indruk op de man. Hij heeft natuurlijk een punt, maar daar laten de dames zich niet door tegenhouden.  De Havendienst vindt het gelukkig wel een ludieke actie en laat hen over aan de mooie zonnige avond.

De buren van woonschip 0229 Roger Janine leven met de tijdelijke bewoners van het eiland mee. ‘Moesten jullie havengeld betalen? Wat een zeikerds hè?’ Nanine legt uit dat het wel meevalt omdat er maar een nachtje op het eiland wordt gekampeerd en spontaan biedt de buurman aan er op zijn schip van de douche gebruik gemaakt mag worden. Wat een gezellige boel!

Het wordt tijd voor avondeten en dat wordt verorberd bij Snackbar De Poel, ook oude bekenden. De dame achter de balie herkent Nanine ‘van het vlot’. ‘Gaan jullie er echt een nacht op slapen? In dat kleine tentje’. Iedereen is hartelijk verbaasd. De frieten gaan er ondertussen goed in (‘de lekkerste verse patat’) en ’s avonds na onze laatste overtocht is het toilet nog open, zodat daar nog even gebruik van kan worden gemaakt. Toch fijn, voor twee dames.

Er haken na het eten nog wat gasten aan en gezamenlijk toosten we met de wijn eindelijk op een mooie, rustige Hemmesnacht. De zon zakt subliem weg achter het Zaandijkse lint aan de Zaan, de wind is helemaal gaan liggen. We verwachten stilte op de Hemmes, maar wat een geluiden: kerkklokken, industriegezoem, tjirpende krekels, de A8, optrekkende motoren, vliegtuigen en scholeksters. Het wordt hier nooit echt stil. Maar wat een plek. De gasten worden weer aan land gebracht en voor de dames is het daarna tijd om het logboek dicht te klappen en in de tent te kruipen. Het weer werkt mee, en wat een prachtige plek. En al die geluiden! Inspiratie om te dichten over die bijzondere Hemmes! ‘De nacht in de Poel is erg zwoel…’