In de maalstroom van Ha Long Bay

Ha Long Bay

In de maalstroom van Ha Long Bay

Soms lopen de dingen niet helemaal zoals je ze gepland had. Maar ach, we hebben gelukkig alle tijd en je hoort mij niet klagen als één van drie passagiers op het bovendek van een houten schip middenin Halong Bay, met de roofvogels cirkelend boven me, en de groene, rotstige karstbergen die om me heen uit de zee oprijzen als torenwachters van de baai. Wat is er nou helemaal aan de hand zou je denken? De afgelopen dagen zijn we terug gereden uit het noorden, meteen richting Halong Bay. De meeste mensen bezoeken die baai met zijn beroemde karstbergen met een tour vanuit Hanoi, maar er gaan vele veerbootjes en het zou prima zelf te regelen moeten zijn schreef onze gids, dus wij zijn naar Ha Long City gereden, met als doel onze ha-long-pirate-stylemotoren mee te nemen op een boot naar Cat Ba Island, en vanaf daar na een paar dagen op Cat Ba, met de boot naar Haiphong te varen, om vanuit daar weer naar Hanoi te rijden en de motoren weer in de leveren. Leek een prima haalbaar plan. Eergister kwamen we na een lange, vieze rit over Highway 18 (de weg gaat door een aantal nogal industriele steden en ik denk dat ik van het zwarte stof in de lucht en op mijn gezicht tien jaar ouder ben geworden) aan in Ha Long City (dat eigenlijk helemaal geen stad is, maar twee dorpen aan weerszijden van een grote brug) – een wat doods toeristenoord met wat grotere en kleinere hotelletjes. Een hotel kamer was snel gevonden, het zonnetje scheen, we hadden in de haven al snel een mannetje te pakken dat ons een tour wilde verkopen en ja, het was geen probleem: de motoren konden mee. Afijn. Wij de rest van de middag lekker gerelaxed, want van al dat rijden waren we weer goed moe, en de volgende dag stonden wij klaar om in te schepen. Wel bijzonder dat de meeste mensen tegen ons hadden gezegd dat de motoren niet mee konden. Maar daar was ons mannetje alweer en nee hoor, geen enkel probleem. Wacht hier maar even, ik regel het. Wij wachten op een bank in het zonnetje tussen alle aan en van boord gaande mensen, relax! En daar was weer een ander mannetje namens ons mannetje. We konden mee aan boord, maar nee, de motorbikes niet. Ons mannetje praten als brugman, maar nee, het kon niet. Ons mannetje had een andere optie: wij mee aan boord, en dan de motoren per speedboot naar Cat Ba, dan zouden ze kippener om 17 uur bij aankomst staan. Nou vooruit dan – het is niet makkelijk om de sleutel van je gehuurde motor aan een wildvreemde af te staan, maar hij boezemde vertrouwen in, dus wij met onze tassen op de boot en hij met onze motorsleutels op pad. De tour was ontzettend beroerd, als een soort opgejaagde schapen werden we door een grot gejaagd (wel een mooie grot trouwens!) en naar Cat Ba gebracht, maar de scenery was mooi en de zon scheen, dus prima. Totdat we weer door ons mannetje werden gebeld: het zou niet gaan lukken met de motoren vandaag, maar morgen om negen uur zouden ze er zijn. Kregen wij een free busride naar Cat Ba Town (ongeveer een uur rijden vanaf het haventje) en morgen zouden we ze hebben. Diepe zucht. Oke. Wij in een bus naar een hotel gebracht, het was inmiddels etenstijd en donker, dus in de baai van Cat Ba hebben we op ons gemak gegeten en gewandeld. Een heerlijke nacht geslapen, maar wel wat onrustig, want heftige regen en onweer ’s nachts. Wij op tijd op om met de bus naar de haven te gaan. Weer een telefoontje van ons mannetje. Door de regen kreeg hij de motoren pas om 11 uur op een boot en zouden we ze tegen 17 uur hebben. Ahum. Het was inmiddels alweer gaan regenen, en zonder de motoren – waar we eens lekker mee over het eiland wilde touren – én mooi weer viel er toch niet zoveel te beginnen. Te meer omdat het heel goed wel eens helemaal niet zou gaan kunnen gaan lukken met die motoren en we er nog langer op zouden moeten wachten. Dus uiteindelijk zitten we nu weer op de boot terug. Gratis, dankzij ons mannetje. Het uitzicht is prachtig, de vaartocht is heerlijk, het was alleen wat korter dan gepland op Cat Ba, maar het weer was er toch ook niet naar en er komt nog genoeg prachtig’s. Nu hopen we vroeg in de middag weer in Ha Long City te zijn en rijden we zelf naar Haiphong. Met onze motoren en zonder mannetjes pakt dat dan hopelijker wat onafhankelijker uit dan de afgelopen twee dagen.

Straatcultuur in Hanoi

We zijn inmiddels weer terug in ons vertrouwde Tang Trung Hotel in Hanoi, na ons uitstapje naar de havenstad Haiphong, en daar zijn we vandaag geupgrade naar de kamer mét balkon op de bovenste verdieping, vanwaar ik vandaag het vervolg van onze belevenissen typ. Mijn uitzicht is groen onder me: dat zijn de bomen van de kleine pagodatempel aan de andere kant van de steeg, verder veel huizen van meerdere verdiepingen, totaal ongeorganiseerd, met veelal golfplaten daken. Muziek klinkt er achter me, er wordt nog geklust – slijptollen klinken, de brommers toeteren in de verte en de zon gaat langzaam onder. We liepen zojuist terug van de brommerverhuur en toen bedacht ik me: de straatjes hebben hier in het oude centrum van Hanoi ieder hun eigen specialiteit. Van oudsher zaten er bepaalde gilden in een straat – de straten zijn er vaak nog steeds naar vernoemd – en veelal zijn die specialiteiten nooit verdwenen, of wat gemoderniseerd. Zo hebben we straten gezien met leerverkopers, brommerreparateurs, handdoeken, speelgoed, brommeronderdelen, stoffen, schoenen en schoenmakers, kruiden, Chinese spullen, papierwaren, aluminium, badkameronderdelen en bezems. Bijzonder om je zo door de verschillende straten te begeven.

ba-be-lakeVoordat we arriveerden in Ha Long Bay hebben we nog een groot deel van Noord Vietnam doorkruist: het toeristische Sa Pa, toen het kleinere en om zijn markt bekend staande Bac Ha, de grote stad Ha Giang, door het kleinere stadje Viet Quang om de 279 naar Ba Be lake te vinden, en tot slot Thai Nguyen en Bac Nihm. Opnieuw vonden we onszelf aardig avontuurlijk, want de weg liet zich niet altijd vinden en met handen en voeten de weg vinden is niet altijd even makkelijk, omdat de meeste Vietnameze A. Geen Engels spreken, B. Nog nooit een kaart hebben gezien, laat staan een kaart van hun eigen land en C. Meestal alleen het dorp verderop kennen en niet de stad die jij zoekt. Het duurde dan ook lang voordat we bij Ba Be Lake aankwamen, opnieuw met een overnachting bij een hartelijk gezin hoog in de bergen thuis (ach ja, het donker…), heel wat dirtroads en rivierdoorkruizingen verder en een flink aantal uren waarin we werkelijk waar geen flauw idee hadden waar we precies zaten en in welke kant we het beste konden oprijden. De kaarten kloppen hier niet echt meer, omdat er veel nieuwe wegen worden aangelegd en er opnieuw door nieuwe stuwmeren hele wegen van de kaart zijn verdwenen. Maar het was het zoeken waard: Ba Ba Lake was prachtig, we hebben er een mooie  boottocht gemaakt en hebben er uitgerust. Verder hebben we de laatste kilometers door de bergen ontzettend genoten: de flower-hmong-damebananenbomen, het groen en de geluiden van de jungle, de vogels, de mensen in klederdracht, de waterbuffels, varkens, kippen en honden op en langs de weg, het rijden, het getoeter en gezwaai van mensen, de verbazing en de lachende kinderen. Heerlijk! En wat me van alles het meeste zal bijblijven is de geur van Vietnam: de geur van vuur. Brandende wierook in de altaartjes, brandende vuurtjes om mee te koken (in de meest luxe hotels!) en de brandende bergjes graan in de ochtend en avond langs de wegen en in de velden  om de voorvaderen gunstig te stemmen en zo de oogst veilig te stellen.

Morgenavond pakken we een nachttrein naar Hué. Dat betekent dat we nog een hele lange dag voor ons hebben om van het rustieke Hanoi te genieten…

10 Responses

  1. egbert says:

    Haai Marieke en Jonathan,

    Leuk om te lezen allemaal ! Wel grappig, hanoi en haiphong ben ik ook geweest.. en ha long bay zeiden ze al dat het een aanrader was.

    Het is idd een wondere wereld, vol brommers, en aan de andere kant stap je buiten de stad honderd jaar terug, met handgereedschappen het veld bewerken..
    En wat je schreef over het rijgedrag van die brommers herkende ik helemaal.
    maar toch wonderlijk dat je een straat als voetganger kan oversteken door gewoon in 1 tempo door te blijven lopen, en dan ontwijken ze je wel..

    goede reis met de nachttrein en veel plezier !

    groet Egbert

  2. Simone says:

    Bijzonder dat je zomaar je sleutels af kunt geven aan zo’n mannetje zeg! :-) Leuk hoor! Groetjes,

    Simone

  3. Nadja says:

    Ha zus,
    Mooi foto’s hoor! De verhalen hadden we natuurlijk al een beetje gehoord, maar ik begrijp nu pas hoe jullie tripje naar het eiland precies in het water is gevallen…
    Ik ga hier nog even aan het werk. Nog 1,5 uur te gaan vandaag…
    Dikke zoen van je zus (en Jeroen)

  4. Rachel says:

    Hoi Marieke en Jonathan

    Mooie foto’s en weer een leuk verhaal. Volgens mij een reis om nooit te vergeten.

    Groetjes Jan en Rachel

  5. Wim en Geeske says:

    Hoi Jonathan en Marieke, wij snapten al niet waarom jullie op een bus zaten te wachten terwijl jullie de brommers bij jullie hadden.( tijdens het telefoontje) Nou dat verklaard zich zo dus wel.De reis gaat nu weer verder op een andere manier, dus dat worden weer nieuwe uitdagingen. Geniet!! Groetjes pap en mam. PS Wij eten lekker snert vandaag, ook lekker.

  6. jan en gea says:

    Hoi Hoi,

    Een mooi verhaal om te lezen, en kunnen jullie die plaatsnamen goed uitspreken !! Kan mij voorstellen dat je niet alles kunt vinden.
    Ja, en inderdaad bij ons aan boord zijn de pepernoten al op ( waren niet verstopt ) Tja en wij zijn in Duitsland dus alles al in de kerstsfeer.

    Nu, veel plezier en groet van Jan en Gea.

  7. Marike says:

    Wow, wat een prachtig verslag, Marieke. Je moet journalist worden!

    Groetjes voor jou en Jonathan van (tante) Marike die al journalist is en een goed verhaal dus kan herkennen… Geniet van alles!

  8. Tabitha says:

    Hi, leuk om weer een update te lezen. Zo reizen we stiekem een heel klein beetje mee. Op naar de volgende avonturen! Geniet, Tabitha

  9. Ria says:

    Hoi, tjee wat een uitgebreid verslag weer, ik was er zelf even. Kan de omgeving bijna ruiken, dus ik sluit me aan bij een vorige schrijfster- misschien toch iets in de journalistiek ? wie weet waar zo’n reis je naartoe leidt. Wij zitten hier in de Sintsferen en kunnen al geen pepernoot meer zien. Morgen een “regenachtig”dagje WinterEfteling !!
    Geniet er van en wij kijken weer uit naar het volgende verslag.
    Liefs, Ria

  10. alie en jaap wever says:

    hoi Ergleuk weer wat te lezen van jullij !
    wij reizen stiekem een beetje mee !
    Lieve groetjes , Mazzel tov
    jaap en alie

Leave a Reply

*