Itamarized

Swinburne

Memorial

Gisteren vond de memorial voor Itamar plaats op Swinburne Technical University. Itamar studeerde aan Swinburne, en daar was hij apetrots trots op. Het ging ook ontzettend goed daar: hij haalde de hoogst haalbare cijfers. Als ‘bewijs’ daarvan krijgen we vandaag, vlak voor vertrek, nog een boekwerk mee met daarin al zijn studieresultaten. Voor thuis, want dat waren we echt niet zo van hem gewend. We weten in ieder geval dat er voor zijn laatste vakken hoge cijfers tussen zullen zitten.

De campus ligt midden in een drukke wijk met winkeltjes en barretjes, maar is modern, en gemoedelijk. De medewerkers en docenten zijn warm en informeel.

Swinburne heeft vanaf het allereerste moment contact gezocht. Ze waren vereerd dat we de memorial zouden bijwonen. Ze bekommerden zich om onze staat van zijn. Ze hielpen ons met het verschepen van Itamar’s spullen. En ze deden ons vooral erg welkom voelen. De afgelopen dagen spraken we meerdere malen met Desma, een vriendelijke en kleurrijke dame, aanspreekpunt voor de internationale studenten. Op een rooftop-terras vlakbij de campus – hoezo informeel?, met als achtergrond de oranjeroze verlichte lucht van Melbourne, spraken we met haar over de memorial, over dingen die we deze week misschien wel nodig zouden kunnen hebben, over hoe het met ons was de laatste weken en hoe het thuis met Dov en Jeannet ging.  We vroegen haar waarom Swinburne zich zo verantwoordelijk voor ons voelde, en ze legde uit dat één van de grootste exportmarkten in Melbourne feitelijk de internationale studenten zijn, omdat Australie erg verlegen zit om hoogopgeleide mensen, die ook daadwerkelijk in het land een toekomst willen opbouwen. Het welbehagen van deze mensen is een grote verantwoordelijkheid voor de universiteit, en daarom is ook het verlies van één voor hen zo belangrijk, net als de relatie met de familie.

MemorialDe memorial vond plaats in een rondom door daglicht verlichte, ruime zaal op de campus. Door de ramen heen zagen we beneden op straat het leven gewoon doorgaan. Achterin in de ruimte stonden twee foto’s van Itamar op een tafel, een bloemstuk met lelies ernaast en drie brandende kaarsen. Zitplaatsen voor genodigden, staanplaatsen voor de overige bezoekers ervoor. Een spreekgestoelte. Er waren korte toespraken van directie, docenten, vrienden, Jonathan en Ruth, en ook gebed. Daarna als extra en sluitstuk, de film over Itamar waar Raffi al weken hard aan heeft gewerkt. De film herinnert me, en dat is hard nodig, er elke keer weer aan positief in het leven te blijven staan, ondanks alles wat we de afgelopen weken hebben meegemaakt. Ik weet zeker dat jullie binnenkort in de gelegenheid zullen zijn om hem ook te zien. Buldergelach wisselt zich tijdens het bekijken ervan af met droevige stiltes. Naderhand praatten we met alle mensen die ons de afgelopen dagen zo dierbaar zijn geworden. Nadat de zaal leeg was gelopen, liepen we vermoeid naar de auto. Weer een nieuwe stap in dit alles was gezet.

Killing TimeKilling Time

Itamar’s favoriete hang-out, en eigenlijk van iedereen die hier in zijn vriendennetwerk rondzwerft, was de Killing Time. Als je familie ver weg leeft op een ander continent – voor de meeste mensen hier het geval – dan worden je vrienden je dierbare surrogaat-familie, die samenkomt op momenten wanneer je dat anders met je familie zou doen.

Een informeel vervolg op het samenzijn op Swinburne kon dan ook eigenlijk nergens anders plaatsvinden dan hier. Met een glas champagne in de hand toostten we op Itamar en we bekeken nogmaals de film. We praatten en praatten, over de leuke dingen – zoals onze trip naar de Great Ocean Road, maar ook vooral over Itamar en de laatste herinneringen die we hebben, over hoe iedereen er mee dealt. De mensen die we spreken laten geen moment voorbij gaan zonder ons innig te knuffelen, of ferme handdrukken uit te delen. Respect is er hier voor onze komst, en bewondering voor onze (schijnbaar) sterke ruggengraat. Er wordt veel kracht geput uit het feit dat we hier speciaal naartoe gekomen zijn om onze namen een gezicht te geven naar de mensen die hier in Melbourne voor Itamar belangrijk waren, waardoor het straks, als we terug in Nederland zijn, makkelijker zal zijn om even contact te zoeken, een praatje te maken. Want daar heeft iedereen behoefte aan. Verbondenheid door alles.

Itamarized

Een vriend van Itamar zegt in de film ‘als Itamar ergens binnenkwam, dan werd de ruimte ge-Itamarized’.

Itamarized.

Als er inderdaad iets opvalt aan alle verhalen van vrienden, collega’s, docenten, dan is het zeker Itamar’s vermogen om met een simpel handgebaar, een grap of een goedgeplaatste opmerking, de situatie totaal naar zijn hand te zetten en daarmee zowel de ruimte, als de situatie en de relatie met mensen in die ruimte compleet te veranderen door zijn aanwezigheid. Die positieve energie, een bepaald soort intensiteit, wordt hier door iedereen genoemd en erg bewonderd.

Smile

Amaysim

‘It’s amaysim!’ Sinds onze komst hier is dat onze inside practical joke voor alles wat eigenlijk ‘amazing’ is. Vlak na aankomst hebben Jonathan en Ruth namelijk een Australische simkaart gekocht, zodat ze hier onbeperkt kunnen bellen en internetten. De provider van de kaart heet Amaysim. Nadat je de kaart hebt geregistreerd wordt je vier of vijf keer in een paar dagen tijd gebeld door Amaysim met zogenaamde service-calls. ‘Hello, this is Amaysim!’ Die telefoontjes druk je na de tweede keer al direct weg, maar het ‘amaysim’ blijft. Het grappige eraan is dat iedereen die kennismaakt met Amaysim zo’n fase doormaakt. Nieuwkomers herken je daarom direct aan hun ‘It’s amaysim!’…

3 Responses

  1. Beppie Pouw says:

    Dag Marieke,

    Mijn naam is Beppie Pouw, ik ben een oud collega van Jeannet.
    Wat fijn dat je de ervaringen van jullie wilt delen.
    Hoe moeilijk de reis ook is, jullie ervaren veel warmte van Itamar zijn vrienden, delen warme herinneringen en delen verdriet. Jou schrijven zal een kostbaar document worden dat met de tijd waardevoller wordt. Veel sterkte gewenst. Groetjes: Beppie

  2. Fief de mol says:

    Een kostbaar document met waarden voor nu en later , een terugblik die veel troost biedt.

Leave a Reply

*