London Docklands

londen-docklandsHet uitgestrekte havenlandschap van Londen, voor wie de stad achter zich laten wil en beroepsgederformeerd zoals ik, zijn wandelschoenen aantrekt en langs havenbekkens en woonblokken loopt, is tamelijk fascinerend. Want zoals in dezelfde stad een deftig huizenblok, of een mooie straat zich abrubt naast een minder toebedeelde woonwijk kan bevinden, is ook het steeds verder gekoloniseerde havengebied een lappendeken van mooie grote huizen, sociale woningbouw, statige high rise kantoorpanden, groene grasvelden en restgebieden. Waanzinnig interessant om te ervaren, en om ervan te leren hoe je in hoogstedelijk gebied, toch zeer gevarieerde, rustige en ruimte woonomgevingen kunt realiseren.

In het voorjaar van 2010 bezocht ik het Isle of Dogs, een flink schiereiland in voormalig Londen’s havengebied, met daarop het workers-epicentrum Canary Wharf – vlakbij het geweldige  London City Airport, en een aantal gedifferentieerde woonwijken gedrapeerd rondom de Millwall Docks en Mudchute park. Pluspunt nummer 1: de Docklands Light Railway. Niet alleen snel en efficient, ook prachtig hoog boven het eiland gelegen (waanzinnige vergezichten) en tot in hartje Canary Wharf. Dat bewuste stuk stad doet centrumstedelijk hip aan met glanzende glazen wolkenkrabbers, spiegelgladde binnenhavens, designpleinen en -parken. Zols je van een modern werkgebied mag verwachten. Een paar stappen daar vandaan voelt de sfeer volkomen anders: de laatste designbrug brengt je naar lage eensgezinswoningen met gemoedelijke gevels, kleine appartementenblokjes, het ruime open water van het Millwall inner en outer dock, en voetgangersgebied. Bankjes, kleine groene gebruikersparkjes, rust en ruimte. Het voelt als de Zuidas naast Tuindorp Oostzaan, en hoewel we daar in Nederland hard om zouden lachen, kan het hier dus wel! Weliswaar door beroerd uitgevallen PPS projecten (lees: Han Meyer, City and Port), maar dat is dan weer een heel ander verhaal. Nog iets verderop vinden we Mudchute Park: een flinke groene long in het gebied, dat door omwonenden dankzij protest werd behouden ten koste van woningbouw, en dat nu fungeert als een openbaar park, met daarin een grote community-garden: mensen werken er in het zonnetje aan het telen van hun eigen groente en fruit. Er is een manege, er zijn wandelpaden, recreatieweiden, speeltuintjes en sportvelden. Eenmaal Mudchute Park voorbij, komt ook de Docklands Light Railway weer in het vizier: die eindigt hier op het eiland. We steken een weg over en via een wat onoverzichtelijk straatje (als ik dan een minpunt mag noemen: een stedebouwkundige zou op deze overgang nog iets harder mogen studeren dan nu het geval is geweest) lopen we de kers op de slagroomtaart tegemoet: het uitzicht op Greenwich. Het openbaart zich vanaf een gemoedelijk oeverparkje – vanaf hier loopt een voetgangerstunnel naar de overkant, en biedt ruimte aan wandelaars en zonaanbidders die wel van de sfeer, maar niet van de drukte in de stad houden.

Waar we in Amsterdam permanent lijken te falen in het combineren van zeer hoge woningdichtheid aan het IJ, met voldoende groene ruimte en profijt van de rust van de ligging aan het water, kan hetzelfde in Londen schijnbaar wel: statig werkgebied combineren met gemoedelijk (lees: voor iedereen, en niet alleen voor bovengemiddeld verdienende gezinnen zoals in het Oostelijk Havengebied) binnenstedelijk wonen. Procesmatig valt er op het project in Londen genoeg aan te merken (opnieuw: lees Han Meyer), maar de sfeer proeft hier opvallend prettig, en daar kunnen we in Nederland nog heel wat van leren.

2 Responses

  1. Ik ben ook net met een stukje bezig over mijn wandeling langs de Docklands in London deze zomer.
    Helaas is mijn beleving een stuk minder positief, hoewel inderdaad de Noordkant aanzienlijk acceptabeler is dan de Zuidkant, waar je echt buikkramp krijgt van de wanstaltige (lees kitsch)gebouwen.

    Maar architectonisch overheerst toch wel de wansmaak een enkele uitzondering daargelaten. Gigantisch veel nieuwbouw, veelal historiserend om toch nog de indruk te wekken dat er wat bewaard is gebleven. (Niet alleen de schuld van de ontwikkelaars, ook de Duisters hebben hun best gedaan).

    Leuk website in deze (en de boeken) http://www.londonschangingriverscape.co.uk/

    Ronduit positief is dat door alle herontwikellingen de Thames nu voor het publiek open ligt, iets wat in de industriële periode niet het geval was.
    Dat zie je bijvoorbeeld ook aan de Zaanoevers, waar de Zaan voornamelijk voor de Zaankanters was afgesloten en nu met het Zaanoeversproject meer open gaat. (Een aanzienlijk beter gelukt project dan het Amsterdamse IJ-oevers naar mijn mening, vooral ook door het bewaken en zichtbaar laten van hun erfgoed!)

  2. admin says:

    Volgens mij ben ik in mijn stuk niet ingegaan op de architectuur an sich en de kwaliteit daarvan, maar meer op het stedenbouwkundige ensemble, dat naar mijn mening ondanks de grote verschillen in architectuur, heel prettig ‘werkt’. Dat werken en wonen in die verschillende setting zo goed samengaan, vind ik persoonlijk zeer bewonderenswaardig, en daar heb ik geprobeerd positief over te zijn.

Leave a Reply

*