Op de brommer door het Noorden

Brommersleutelaars

Als je ons bij terugkomst zult vragen ‘En? Hoe was het?’,  dan zullen we zeer waarschijnlijk zeggen: lekker! En dan bedoelen we dat heel erg letterlijk. Vietnam is een waar voedselparadijs: op elke straathoek valt wel iets te eten en dat doen we dan ook veelvuldig: van gebakken banaan, tot gevulde loempiaatjes tot vetgebakken oliebollen en kipspiesjes. Heb je trek? Je kijkt

lekker-hapjeom je heen op zoek naar een drukke plek, je loopt er naar toe en kijkt wat de mensen er eten, je wijst het aan en gaat zitten aan één van de lage tafeltjes en binnen een paar minuten staat er een dampende rijsttafel voor je, met groenten, vlees, tofu en rijst, of een grote bak soep. Pho, spreek uit Fu, is wat je hier overal kunt eten: oorspronkelijk als ontbijtgerecht, maar nu echt de hele dag door. Het is een grote bak boullion met veel noodles, stukjes vlees, en groenten. Je krijgt er een lepel en stokjes bij en voordat je gaat eten moet je de soep eerst nog even customizen: er staat zout en peper op tafel in elk restaurantje, maar vooral ook knoflookwater, peperwater, pittige rode saus en soja-achtige sauzen. Meest indrukwekkend is het om van alles een afgepaste hoeveelheid in je kom te gooien, alsof je een echte professional bent. Daarna komt het eten en dat doe je met rechts je stokjes en links je lepel. Voor de smaak pak je af en toe wat versgeplukte blaadjes kruiden uit een schaaltje dat ook op de tafel staat. Ik heb het nog niet voor elkaar om de soep zonder spetters naar binnen te werken, maar ach, vermakelijk zijn we hier toch al als lange blonde dame en grote man met baard en krullend haar. Aan Jonathan’s baard wilde vandaag zelfs iemand voelen. Dan maakt het eigenlijk niet zoveel uit wat we doen!

bergrit

Afijn, we zijn inmiddels in in Vietnam’s hoge Noorden,  om precies te zijn Phong Tho. Het was een hele reis om hier te komen, niet in de laatste plaats omdat de regering heeft besloten om een aantal plaatsnamen te veranderen en onze kaarten nog de oude namen aangeven: Lai Chau is Muong Lay geworden, Phong Tho is Lai Chau gaan heten en nu zijn we dus in de plaats die nú Phong Tho heet, maar daarvoor dus een andere naam had. Voor de zekerheid staat er op sommige borden een 2 achter, om aan te geven dat er wellicht wat onduidelijkheid over zou kunnen bestaan in welke plek je nu eigenlijk bent.  Wat de regering voor beweegredenen had voor het veranderen van de plaatsnamen weet ik niet. Wel weet ik dat we hier al minstens twee gigantische stuwmeren (kilometers lang!) hebben gezien die ook niet op onze kaarten staan.  En een stuk of wat dammen in aanbouw. Er wordt hier dus economische vooruitgang geboekt, maar dat gaat ongetwijfeld  ten koste van de mensen die in deze regio wonen, voornamelijk etnische minderheden die hier in kleine dorpen wonen (minstens 12 volken zwerven hier rond: Thai, Hmong, Dao, Lao, Muong enz.) Hele dorpen zijn verplaatst naar nieuwe settlements, en wie weet heeft het verwisselen van de plaatsnamen daar ook iets mee van doen. Maar daarnaar blijft het gissen.

We hebben in het nieuwe Phong Tho vandaag  in ieder geval een heerlijk schaduwrijk guesthouse gevonden en zijn er even een middag aan het relaxen voordat we morgen naar onze eindbestemming gaan: Sa Pa. Daar blijven we dan iets langer om te wandelen.

hanoi-vertrek

Wat tijd om uit te rusten had ik ook wel even nodig, want in een paar dagen tijd hebben we grote avonturen beleefd. In Hanoi kreeg ik van Jonathan mijn eerste rijles op een 125cc semi-automatische Honda, iets wat ze in Nederland een motor zouden noemen. De dag erna hebben we motoren gehuurd voor twee weken en zijn er mee de stad uitgereden. Ik mag wel stellen dat ik mezelf in een paar dagen tijd een zeer ervaren motorrijder heb zien worden: de drukte van de stad, bergrijden, off road rijden, in het donker, all the way: we hebben het allemaal al in de pocket. En ik moet toegeven: het is de beste manier om kennis te maken met dit land, want iedereen rijdt op zo’n ding en hij brengt je overal, maakt niet uit hoe stijl of hoe slecht de weg is. De eerste dag uit Hanoi rijden was nog wat voorzichtig zo in de drukte. Gelukkig hebben wij als Hollands voordeel dat we kijken waar we rijden, iets wat de meeste Vietnamezen niet doen (en dat kost ze soms hun leven hebben we helaas ook gezien), dus dat ging prima. Helaas raakten we ergens onze weg – Highway 6, de weg naar het noorden – kwijt ,met als gevolg dat we ergens in het donker zijn gestrand voor een kop Pho en een goedkoop, maar dubieus weghotel. De volgende dag snel weer op pad voor een prachtige bergrit naar het kleine dorpje Mai Chau, waar we in een Stlted House hebben geslapen, een huis op poten tussen de graandorsende mensen, kippen, buffels, rijstvelden, prachtig! Daarna een kilometervreterdag gemaakt naar de industriestad Son La, ook weer prachtig gereden, voor een bezoek aan de French Prison: heel wat revolutionaire oproerkraaiers zaten hier gevangen.  Daarna opnieuw een rijdag met als bestemming Tuan Giao, dat een nogal suffe stad bleek te zijn waar we niet wilden slapen. We besloten om door te rijden over Highway 6, maar na een tijdje op een slecht begaanbare weg te hebben gereden – op weg naar Lai Chau (om het even welk Lai Chau, want beiden in dezelfde richting) – bleek al snel dat we een denkfout hadden gemaakt: de meeste toeristen nemen de weg naar het westen, naar Dien Bien Phu. Wij dachten de highway te volgen, maar die weg is niet in gebruik door toeristen, en dus in zeer slechte staat. De dikke 90 kilometer voor ons zouden we niet voor het donker gaan halen, en waar zoek je dan een slaapplek als er geen guesthouses of hotelletjes zijn? We besloten – heel optimistisch – ‘gewoon door te rijden, ook in het donker’. De route was prachtig. We hebben zo veel dorpen gezien met de meest bont uitgedoste mensen, prachtige klederdracht en allemaal verschillend. En overal maar zwaaien naar de kinderen: ‘Hello, hello!’. Een paar Europeanen op de brommer, nee, die zagen ze daar zeker niet vaak. Afijn. Maar het werd wel donker, en dan uiteindelijk toch ook pikkedonker. Zo donker dat je niet meer ziet of de weg naar links of rechts gaat. We besloten bij een klein restaurantje aan een brug te vragen naar de weg en in mijn vermoeidheid besloot ik er meteen maar achteraan te vragen om een slaapplek. Gelukkig hebben we slaapzakken bij ons, maar geen tent, dus een plekje om te liggen is erg fijn. Ons verzoek werd gelukkig gehonoreerd, en zo kwamen we op een vroege, donkere avond terecht op het terrasje van een klein barretje aan een riviertje in een bergdorp waar de handel voornamelijk uit zand bestaat (= veel stof).  Waar je nieuwsgierig bent naar elkaar, maar waar je alleen met handen en voeten en een paar zinnen uit een taalgids kunt praten. Het was een hele fijne avond: we kregen wat noodlesoep, hebben thee gedronken met de heer des huizes, ik heb uitgebreid met de dochter des huizes (ca. 3 jaar) gespeeld en uiteindelijk kropen J en ik samen in een eenpersoonsbedje dat nog nooit zo heerlijk heeft geslapen. Daarna vroeg weer op, en weer op pad, met een zeer opgelucht gevoel dat we die rit niet in het donker hebben geprobeerd te maken (echt een achterlijk idee achteraf). Na eindelijk Muong Lay te hebben bereikt, een hele rit bergafwaarts, hield precies aan de voet van het nu nieuwe stuwmeer mijn brommer er mee op. Hij wilde niet meer starten. Het leek wel alsof er een engeltje op mijn schouder zat, want een paar heren iets verderop wuifden ons heftig te komen, en na een halfuurtje rommelen had mijn brommer een nieuwe bougie en waren we weer op pad. Deed één van die jongens even voor ons, zomaar voor niks! Wat een gastvrijheid hier. Na een goede truckstop-maaltijd (beste eetplekken zijn we al achter!) besloten we een slaapplaats te gaan zoeken, en daar was ie zomaar ineens, in Phong Tho: een houten guesthouse, net iets van de weg af, met een groene tuin en een karakteristieke houten kamer. Ik denk dat ik prima slaap vannacht.

slaapplek-highway-6

NB. Ik schreef dit stukje gister, maar we zijn niet meer aan het internetcafe toegekomen, dus vandaag upload ik dit stuk vanuit SaPa, een soort toeristenfuik van het noorden. Wel heel mooi, en we hebben een fijn hotelletje gevonden met uitzicht op de hoogste berg van Vietnam: Fan Si Pan, maar verder is het weer even wennen dat men hier ‘gewoon’ Engels spreekt, je hier brownies kunt eten (hebben we als hongerige nederlanders stiekem toch maar gedaan) en je moet oppassen waar je je geld uitgeeft, want ze weten het hier wel kwijt te maken. We wilden hier hiken, maar J is gister door zijn enkel gegaan, dus het wordt een dagje relaxen  morgen, en  dat kan hier prima in het zonnetje (ca. 3.000 meter hoogte).

13 Responses

  1. Wim en Geeske says:

    Hoi Jonathan en Marieke,
    Klinkt mooi en spannend allemaal. Ik weet niet of we er erg gerust op moeten zijn dat jullie op een motor door de Vietnamese bergen crossen, maar dat het de beste manier is geloof ik direkt. Kijk maar uit, houd alles heel en geniet zoveel mogelijk. Dikke kus Pap en Mam

  2. Nadja says:

    Ja want iemand ophalen uit Frankrijk gaat toch makkelijker dan iemand ophalen uit Vietnam (wat ik overigens met veel liefde graag zou doen)… Mooie verhalen! Ook fijn dat jullie weer een beetje in bevolkt gebied zijn. Ps. stoere foto hoor, zo op de motor! Veel plezier daar en tot hores! Dikke zoen

  3. Rachel says:

    Hoi Marieke en Jonathan,
    Ziet er erg stoer uit op de motor, leuk om zo te reizen. Zo kom je nog eens ergens. Je hebt er weer een leuk verhaal van gemaakt, we zien weer uit naar de volgende. Veel plezier en tot horens maar weer.
    Groetjes Jan en Rachel

  4. Willemijn says:

    Hoi! Wat klinkt dat allemaal super leuk zeg! Een beetje op de brommer door Vietnam scheuren, klinkt goed! Geniet er van en pas goed op jullie zelf!
    Groetjes uit Berlijn, Willemijn

  5. Marjo says:

    Hoi motormuizen,

    Klinkt goed allemaal, alhoewel ik denk dat de reiskosten wat hoger gaan uitvallen dan gepland, want Marieke wil nu vast haar motorrijbewijs halen in Nederland! Maar goed dat de slaapplekken niet veel kosten.

    Groetjes Marjo

  6. Tabitha says:

    Tsjee… wie had dat gedacht…? Ik geloof dat je in je vorige bericht nog van plan was om bij Jonathan achterop de motor te gaan zitten :) Blijf genieten, maar ook wel een beetje voorzichtig blijven. Tabitha

  7. Marloes says:

    Hee Mariek!

    Wat een exotische verhalen! Klinkt heerlijk. (Vond mezelf vanmiddag nog stoer dat ik via een 6 baans snelweg LA ben ingescheurd maar jou motor avonturen overtreffen mij enorm ;) ). Geniet verder nog lekker! Verheug me al op het vervolg!

    gr vanuit Hollywood. Marloes

  8. Bianca says:

    hey,

    klinkt lekker allemaal zeg, zowel het weer als het eten:) Stoer ook, zo op de motor! (of zijn het brommer? Ze gaan vast harder dan 40 km/u..) Hier alles goed, nog drie weken stage en de reis met papa aan het plannen.
    (Papa wil zo’n out-of-africa outfit kopen, om goed voor de dag te komen)
    Goede reis!

    Liefs Bianca

  9. Simone says:

    Hi nichie!

    Leuk, leuk, leuk. Geniet er maar van, want het gaat vast veel te snel voorbij allemaal!

    Liefs,

    Simone & Benno

  10. jan en gea says:

    Hoi Marieke en Jonathan

    Ben er maar even goed voor gaan zitten, een heel verhaal leuk om te lezen.
    Alleen dat hapje eten !! mnnn Wat is het ?
    Nu, rij voorzichtig en veel plezier.

    Groeten Jan en Gea

  11. Marike says:

    Hallo Marieke en Jonathan,

    Wat een leuk reisverslag! Als soepliefhebber lijkt die Pho me heerlijk en wat een stoere motors! Maarten is stikjaloers op jullie reis, kan niet wachten tot ook hij Europa achter zich kan laten. Heel veel plezier en mooie avonturen toegewenst. Geniet van deze bijzondere periode in jullie leven.

    Klaas, Marike, Charlotte en Maarten

  12. Lisette says:

    Hoi!

    Mooie verhalen hoor! Super! Geniet maar goed, want de tijd zal wel snel gaan – net als jullie avonturen op de motor ;-)

    Liefs,
    Lisette

  13. Saar says:

    Goed, even een hele late reactie van mij… Had eind vorig jaar alleen de foto’s bekeken, omdat ik zelf nogal druk was met werk en reisvoorbereidingen. Maar wat een verhalen zeg! Het water loopt me in de mond bij die soepbeschrijving. En ik kan me nu helemaal voorstellen hoe jullie daar rondcrossten op die motoren. Erg stoer, maar vooral ook inderdaad een hele mooie manier om het land te leren kennen.
    Nu door naar het volgende verhaal…
    Liefs, Saar

Leave a Reply

*