PICKjePLEK

PICKjePLEK editie 8

In deze tijdgeest van het square feet gardenen, de gezamenlijke buurtmoestuin en het stadslandbouwen startten Nanine Carree en ik twee jaar geleden samen PICKjePLEK op: het urban picknick event waarbij de rafelrandjes en braakliggende stukken stad tijdelijk onderwerp van aandacht worden met behulp van een los-vaste groep van picknickende mensen.

Het idee hadden we opgedaan tijdens een tripje naar Barcelona, waarbij we in het vliegtuig een artikel zagen van Desayuno con Viandantes: ‘ontbijt met voorbijgangers’, een groep vrienden die de openbare ruimte van de stad Barcelona gebruikt om te ontbijten en op die manier vanzelf in gesprek raakt met buurtbewoners en passanten.

Wij kopieerden dat idee naar ons Amsterdam.

PICKjePLEK 2We fietsten op zomerse zondagmiddagen met picknicktafel en toebehoren van oost naar ver west, van binnen naar buiten de ring, naar aan en voorbij het IJ en zelfs eenmaal naar Zaanstad. We zaten op bruggenhoofden, bouwterreinen, onder aan dijken en in vergeten parkjes. Altijd met als vaste prik de picknicktafel, een bonte verzameling kleedjes en een trouwe groep fans. Nieuwe vriendschappen dienden zich aan en zondagen werden – regen of niet – onder het genot van talloze hapjes en drankjes – weggekletst. De locatie openbaarde zich altijd pas enkele dagen van tevoren – weer en wind bestendig als dat nodig was. Route aanwijzingen werden telefonisch doorgegeven als het kaartje niet toereikend was. Vaak zaten we tegen alle voorspellingen in toch heerlijk te genieten in het zonnetje, met een glaasje wijn en een stukje stokbrood in beide handen.

Nu we twee jaar verder zijn: wat leverde het op, al dat gepicknick? In de stroom van burgerinitiatieven de afgelopen jaren was PICKjePLEK slechts één van de vele initiatieven, en hoewel een groot aantal vrienden ons trouw bleef bijstaan, groeide de groep nauwelijks buiten onze bestaande kennissenkring. We werden niet groter. Misschien deden we daar ook niet genoeg moeite voor.

Op plekken waar we kwamen gebeurde daarna helemaal niets, of wel: er kwamen huizen, een nieuwe weg, of bedrijvigheid. Ook daar staken we geen moeite in: iets nalaten. We kwamen, we zagen en we gingen. Guerrilla picknickers waren we, maar geen wereldverbeteraars met zichtbaar nalatenschap.

En ook kwamen er geen fratsen, of mede-organisators bij. Geen poespas, geen liflafjes. Geen culinaire hoogstandjes, geen voorleesmiddagen, geen zangers met gitaar. Als we er zelf waren was het al genoeg. En wie dan met ons meedeed, deed mee voor nog meer gezelligheid. Dat was dan meer dan genoeg.

PICKjePLEK

Maar wat deed het dan wel?

Wat het ons opleverde was een andere blik op de stad: tijdens elke fietstocht kon zich ineens een potentiële locatie aandienen. Op de gekste plekken zie je dan ineens de potentie en kansen liggen. Het zorgt ervoor dat je op een andere manier naar de stad kijkt. Ook onze gasten ondernamen soms hele wereldreizen door hun eigen stad om op zo’n gekke plek te komen. Niet alleen wij, maar ook zij werden door de picknicks voorbij de grenzen van hun eigen gewoontes gedwongen. Het ontdekken van een bijzondere plek die je nog niet kende, het buiten zijn op een moment dat je anders misschien binnen zou blijven en het voeren van gesprekken die je blik verruimen met andere ontdekkingsreizigers: dat was wat PICKjePLEK allemaal wél in gang zette. De buurtbarbecue maar dan net iets anders.

PICKjePLEK groeide niet groot. Maar wat er uit voortkwam was de energie die er de afgelopen jaren in ging meer dan waard. And we’re here to stay!

Kijk op pickjeplek.blogspot.nl voor meer info en nieuwe PICKjePLEK data.

Leave a Reply

*