Toeren door de Mekongdelta

Cai Rang

hangmat

Met de beentjes in de lucht en het geruis van de zee op de achtergrond, zet ik op dit moment onze laatstbeleefde avonturen op virtueel papier. Eindelijk hebben we onze relaxbestemming bereikt: Phu Quoc – een tropisch, Vietnamees eiland vlak onder de kust van Cambodja, en het is onze laatste stop in dit land, voordat we de grens naar Cambodja over zullen gaan. Het meeste van Vietnam zit er al op! We zijn erg moe van al het reizen, dus voorlopig vinden we dat niet zo heel erg, en zijn we van plan om hier zo weinig mogelijk te doen – eten, zwemmen, in een hangmat liggen en vooruit, misschien af en toe een brommerrit. In de eerste week van het nieuwe jaar trekken we dan uitgerust en wel de grens over naar Cambodja. Nieuw land, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

honingDe dagen voor Phu Quoc hebben we doorgebracht in de Mekongdelta. Omdat Ho Chi Minhstad zo groot is, dat je zeker een uur of wat nodig hebt om eruit te rijden, dachten wij: we pakken het slim aan. We boeken een Mekong groepstoer van een paar dagen, en gaan daarna niet terug naar Ho Chi Minh, maar blijven gewoon op de laatste bestemming steken en verkennen dan op eigen tempo de delta nog wat verder. Zo gezegd, zo gedaan: het was eensampanverstandige en leuke keuze. Onder leiding van een gids werden we namelijk in hoog tempo langs een aantal karakteristieke Mekongplekken geleid: My Tho, waar we in een bootje naar Turtle Island (broertje van Dragon Island, Phoenix Island en Unicorn Island) werden gevaren (‘It’s like Holland, the land is below the water, dragon-fruitthey could’t survive here without a dam around the island’) en lunchten in een boomgaard, de cocossnoepjesfabriek – waar Marieke een vinger in de bijenraat stak om honing te proeven en Jonathan een python om zijn nek hing, de vaartocht in een Sampan – een traditionele Vietnamees roeibootje,python en het luisteren naar traditionele Vietnamese muziek (reisgenoot: ‘Dat gejank daer klap ‘k nietveur.‘) onder het genot van een vruchtensalade met dragonfruit dat hier in de streek groeit. Tourdag twee begon vanuit Can Tho, de grootste stad in de Mekong, met een bezoek aan de drijvende markt in Cai Rang, en werd afgesloten met een bezoekje aan de rijstfabriek, rijstpapierfabriek en een tropische fruitboomgaard. Per boot werden we terug afgeleverd in Can Tho, en lag ons lot weer in eigen handen. Hoewel de tour echt waar voor ons geld was, heb je achteraf toch maar een beperkt oppervlakte van de delta gezien. Dus om wat meer te ‘zien’ besloten we vier dagen met de brommer de delta in te trekken, een rondje te rijden. De ontdekking dat we in Can Tho moeiteloos twee brommers voor meerdere dagen meekregen, en niet eens tegen dubbele huur, was alvast een goede start.

cai-rang

Maar voor ons Hollanders is de Mekong natuurlijk helemaal niet zo heel erg bijzonder, behalve dat je er dan veel Vietnamezen en palmbomen ziet. Het landschap doet namelijk erg ‘Hollands’ aan: zo plat als een pannenkoek, veel water, kanalen, grote en kleine binnenvaartschepen, drukbevolkt, veel verkeer, veel handel en wandel langs het water, groene velden zo ver je ziet (met rijstplanten in plaats van gras, dat dan natuurlijk wel) en voornamelijk wegen langs de kanalen – nieuwerwetse jaagpaden, of op dijken langs het water. Net een soort Giethoorn. Of de Zaanstreek. Dus wij reden onze eerste dag zo snel mogelijk door naar Chau Doc, een stadje aan de rivier de Bassac tegen de Cambodjaanse grens aan, waar een paar puntige heuvels het eentonige Mekonglandschap doorbreken. De rit over de drukke en dichtbebouwde Highway 91 was vooral erg vermoeiend, zonder al teveel uitzicht op het landschap, dus we hielden ons hart vast: is dit nou die prachtige Mekong? We raakten elkaar onderweg zelfs even kwijt in de drukte, paniek! Gelukkig vonden we (samen!) in Chau Doc een hotel met een op de Bassac drijvend restaurant (feit: meestal zit er dan een fishfarm met spartelende vissen onder), weg van alle drukte. mount-samRijdag twee bracht de ademruimte die we zochten. Na een prachtig uitzicht vanaf Mount Sam reden we over provincieweggetjes met uitzicht op kanaaltjes en rijstvelden, en door kleine dorpjes. Daar waren de zwaaiende kindertjes weer, gelukkig, we hadden ze al gemist! Een met handen en voeten bestelde lunch wees ons maar weer eens op het gevaar van taal: we kregen een dikke vis op ons bord. Blijkt dat als je kip, gá, uitspreekt als cá, het vis betekent. Oeps. Gelukkig konden de dames van het restaurantje er hartelijk om lachen en kregen we alsnog een smakelijk bord rijst met varkensvlees voorgeschoteld. Op de grote highway naar kuststad Ha Tien reden we tussen de groene bananenplantages door, en bij laagwater en ondergaande zon – met vissersbootjes – langs het strand. Mooi! ha-tienDag drie wilde niet helemaal lukken zoals we gepland hadden: eerst op naar het met glooiende baaien bekroonde Hon Chong peninsula, vanwaar een mooie kustweg ons naar de havenstad Rach gia zou moeten brengen. Maar de kustweg bleek een dirtroad, en de dirtroad bracht ons in een rondje weer terug naar één van de dorpjes waar we ’s morgens al langs waren gereden en zo bleven er nog heel wat kilometers over op de lange en saaie highway naar Rach Gia. Doodop, sjacherijnig en met zere ruggen en billen kwamen we in die stad aan. Kerstavond, maar niet echt in de stemming. Dag vier daarom vroeg begonnen om op tijd in Can Tho te arriveren en de boot naar Phu Quoc te regelen – waar we steeds meer merkten aan toe te zijn . Tot onze verbazing vonden we gelukkig meteen de gewenste provivincieweg – om de drukke highway te vermijden – en reden we een prachtige dag door de échte Mekong: kleine, hoge bruggetjes, pontjes, veel tropisch groen en bananenbomen, smalle wegen en kleine, drukke dorpjes, drukbevaren waterlopen met grote en kleine houten scheepjes; heerlijk kneuterig zoals je zou willen dat de hele Mekong nog was. mekongMet één pontvaart waren we ineens weer terug in de drukte van Cai Rang. Een moeiteloze laatste rijdag naar Can Tho, wat een kadootje op het einde van onze energie. Deze eerste kerstdag sloten we af samen met Elmer, de 89 jarige backpacker vol met verhalen. ‘Merry Christmas’ zei hij ter introductie: ‘you’re the first person to say it to today.’ Hele monologen over al zijn vrouwen (‘Some died and some should have. My fourth wife married me because she thought I was going to die of a tumor and she could move into my condo, but I didn’t die, so we got divorced.’), zijn reisavonturen (‘I drove a motorbike in Cambodia last year, but here in Vietnam it seemed too busy for me’), zijn werk (kok op een onderzeeer tijdens de Tweede Wereldoorlog, slager, landschapsarchitect, reisverhalenschrijver en levensgenieter), zijn ervaringen als backpacker (‘I was honored for being the oldest backpacker, 87 at the time, in hostel Purple House in David City, Panama.’ Zie inderdaad: http://www.purplehousehostel.com/PicturesofOurGuestsHavingFun.htm), zijn zoektocht naar vrouw nummer 6 (‘I’m doing some research at the moment on wife number six. I met an American doctor in Cambodia who told me that in his expat-circles there are a lot of honourable women who would love to have an American passport. I see this as a new adventure’), zijn toekomstplannen ‘My expirationdate-label has faded long ago, but I plan to spend al my money before I die and not the other way around. Maybe I settle down in Hawai. You know seniors like me can get a year-round buscard there for only 30 dollars?’ En zijn visie op de wereld (‘Life is like a bank account: you have to put something in it to get something out of it’ ). Het was een memorabele kerstavond zo vlak voor onze boottocht naar Phu Quoc…

5 Responses

  1. Marjo says:

    Hoi Marieke en Jonathan,

    Zo te lezen vermaken jullie je wel. Maar het zal nu wel genieten zijn om het even een paar dagen rustig aan te doen.
    Wij hebben de kerstdagen weer achter de rug. Misten jullie wel aan tafel. Geniet er nog van, doe voorzichtig en een goede jaarwisseling.

    Groetjes Marjo

  2. Rachel says:

    Hoi Marieke en Jonathan,
    Lijkt me heerlijk even rustig aan, wat een avontuur.
    Voor jullie een fijne jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2012
    Groetjes Jan en Rachel

  3. Elisa says:

    Hoi Marieke en Jonathan.
    Oh wauw zeg; wat een mooie momenten hebben jullie weer op jullie reis. En aaaaah elkaar kwijt raken is nou niet bepaald een daar van. En die python? Ik geniet van jullie verhalen en wens jullie een zeer goede jaarwisseling toe. In Cambodja? Geniet van alles. Hier geen kerstkransjes meer en ook nog geen sneeuw; 11 graden zelfs. Verlang stiekum toch ook wel naar de temperatuur die jullie daar hebben. Neem je een beetje zon & warmte mee als we elkaar weer ontmoeten in Hattem (maart 2012)?!
    Veel liefs van Elisa, Rene, Boaz & Micha

  4. Marike says:

    Hoi Marieke en Jonathan,

    Geweldig reisverslag weer! Nooit geweten dat je in Vietnam ook ons eigen Hollandse landschap kunt tegenkomen.

    Bedankt ook nog voor jullie leuke kerstkaart uit den vreemde. Tweede Kerstdag hadden we hier een high tea met het hele gezin Avnon and you were badly missed! Maar eerlijk is eerlijk: tegen de oneliners van die 89-jarige backpacker had onze conversatie nooit op gekund ;-)

    Happy New Year & groetjes,
    Marike, mede namens Klaas, Maarten, Charlotte

  5. jan en gea says:

    Hoi Marieke en Jonathan

    De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar gewenst !
    We zijn in Vreeswijk en nu eens rustig jullie verhaal gelezen, nu dat ziet er op de foto”s allemaal goed uit.
    Geweldig 89 jaar en dan backpacken, zou Jan nu ook deze inspiratie krijgen ?
    Samen met Bianca nu in Kaapstad…dadelijk wil hij ook niet meer anders.
    Verder zitten we hier vandaag in een storm met veel regen en rond de 11 graden, dus echt geen winter.
    Nu,geniet samen verder en hartelijke groeten van Anita en mij.
    Vorige week heeft Anita haar rijbewijs gehaald.

    Groetjes Gea.

Leave a Reply

*